Η κουκουβάγια και η πέρδικα

Παραμύθι του Λαού

"Μια φορά και έναν καιρό όλα τα πουλιά του δάσους κάνανε γενική συνέλευση και αποφάσησαν να ανοίξουν ένα σχολείο για τα παιδάκια τους*. Βρήκαν και έναν δάσκαλο και άρχισαν να στέλνουν τα μικρά τους για να ανοίξουν τους πνευματικούς τους ορίζοντες. Μια μέρα κάποια απο αυτά πήγαν αδιάβαστα στο σχολείο και ο δάσκαλος αποφάσησε να τα βάλει τιμωρία κρατώντας τα νηστικά το μεσημέρι**. Η μαμά κουκουβάγια βλέποντας την ώρα να περνάει και το μικρό της να μην γυρίζει σπίτι πήρε λίγο ψωμάκι και ξεκίνησε για το σχολείο. Στη διαδρομή συνάντησε την μαμα πέρδικα που και αυτή πήγαινε προς το σχολείο για τον ίδιο ακριβώς λόγο***.
- Αχ γειτόνισσα επειδή έχω πολλές δουλειές μπορείς να πάς και στο δικό μου παιδάκι λίγο ψωμάκι, την παρακάλεσε.
- Να του πάω αλλά πως θα το γνωρίσω, της είπε εκείνη
- Α , αυτό είναι εύκολο είναι το πιό όμορφο παιδάκι απ'όλα , είπε η μαμά πέρδικα φουσκώνοντας απο περιφάνεια.
Έτσι έχοντας μαζί της και το μεσημεριάνο για το μικρό περδικάκι συνέχισε το δρόμο της για το σχολείο. Όταν έφτασε παρακάλεσε το δάσκαλο να την αφήσει να δώσει το ψωμάκι στο μικρό της και εκείνος την έβαλε στην αυλή. Αφού έδωσε στο παιδάκι της να φάει κοίταξε καλά καλά όλα τα παιδάκια ψάχνοντας για το μικρό περδικάκι αλλά δεν το βρήκε πουθενά.
Γυρίζοντας πέρασε απο την μαμα πέρδικα και επέστρεψε το ψωμάκι που της είχε δώσει. Την κοίταξε με ειλικρινή στεναχώρια και της είπε :
-Γειτόνισσα χίλια συγνώμη αλλά όσο και αν έψαξα δεν βρήκα πουθενά το παιδάκι σου. Κοίταζα επι μία ώρα αλλά μέσα στο σχολείο δεν υπήρχε ομορφότερο μωρό απο το δικό μου."

* απο τότε οι γονείς πίστευαν πως η μόρφωση είναι απαραίτητο εφόδιο για την μετέπειτα επαγγελματική αποκατάσταση ποιός να τους έλεγε πως πολλά πολλά χρόνια μετά η οικονόμική κρίση θα χτύπαγε την πόρτα και η ανεργία θα έπληττε κυρίως εκείνους με τα πτυχία και τις γνώσεις δημιουργώντας την ιστορική γενιά των 500 ευρώ...
**τελείως αντιπαιδαγωγικό αλλά παραμυθάκι είναι.
***κλασσικές ελληνίδες μαμάδες!!!

Καθημερινά συναντάω όλο και περισσότερες μαμάδες κουκουβάγιες και δεν σας κρύβω πως είμαι μια απο αυτές. Όταν ήμουν μικρή όποτε ρωτούσα την μαμά μου αν είμαι όμορφη μου έλεγε αυτό το παραμυθάκι μόνο που το έλεγε και στις δύο αδελφές μου και προβληματίζομουν...Αλλά εδώ κολλάει μια άλλη λαϊκή ρήση αυτή με τα δάκτυλα του χερίου.

Μεγαλώνοντας και κατανοώντας όλα και περισσότερο το παραμυθάκι θύμωνα η αλήθεια είναι μαζί της, δηλαδή ήμουν όμορφη αλλά μόνο για εκείνη? Τώρα που έγινα μαμά κατάλαβα μόνο σε βάθος το νόημα του παραμυθιού, μια μαμά δεν μπορεί να είναι ποτέ αντικειμενικός κριτής της ομορφιάς του παιδιού της για εκείνη τα παιδιά της είναι πάντα τα πιό όμορφα γιατί μια μαμά βλέπει τα μικρά της με τα μάτια της ψυχής!
Την τελευταία εβδομάδα μετά απο μια ασήμαντη αφορμή το παραμυθάκι αυτό άρχισε να γύριζει στο μυαλό μου έτσι αποφάσησα να φτιάξω 2 καρτούλες με κουκουβάγιες αφιερωμένες σε όλες τις μανούλες κουκουβάγιες.

!

Υγ και επειδή κάποιοι προσπάθησαν να με στεναχωρήσουν αυτήν την εβδομάδα το μόνο που έχω να πώ είναι πως το να μην πιστεύουν εκείνοι στα "παραμύθια" είναι δικαιώμα τους...απλά στο δικό μου παραμύθι είναι "ο κακός λύκος", "η στριμμένη μητριά", "ο αλαζόνας λαγός", "το επαρμένο τζιτζίκι" που στο τέλος την πατάνε και βράζουν στην μιζέρια τους

Ένα βροχερό σαββατοκύριακο

Μύρισε πλέον για τα καλά φθινόπωρο. Αν και με καθυστέρηση επιτέλους ο Σεπτέμβρης αποφάσησε να φορέσει την παραδοσιακή του φορεσιά βροχούλες συννεφιές και υγρασία. Υπάρχει ωραιότερο πράγμα απο το να νοιώθεις με τις αισθήσεις σου την κάθε εποχή. Τα τελευταία χρόνια με όλες αυτές τις κλιματολογικές αλλαγές καταλαβαίνουμε πιά την αλλαγή της εποχής απο το μήνα που γράφει το ημερογόγιο τοίχου μας...Για μένα πάντα το φθινόπωρο ήταν απλά ο προάγγελος του χειμώνα και για την ακρίβεια των Χριστουγέννων της αγαπημένης μου εποχής (αλλά θα σας ζαλίσω για αυτή μου την αγάπη σε πολλές πολλές αναρτήσεις στους επόμενους μήνες) δεν μπορώ να πώ όμως πως δεν απόλαυσα τον καιρό αυτού του σαββατοκύριακου. Ξύπνησα το Σάββατο υπό την μελωδία της βροχούλας που έπεφτε ρυθμικά στο ελενίτ υπόστεγο του διπλανού σπιτιού. Όλο το σπίτι μύριζε νοτισμένο χώμα (προνόμιο της ζωής στην επαρχία...) και η συννεφιά ξύπνησε όλη την ποιητική μου πλευρά όπως θα καταλάβατε ήδη. Τι κι αν δεν μπόρεσα να βάλω ούτε ένα πλυντήριο, τι κι αν τα μπαλκόνια μου γίνανε χάλια, τι κι αν το μαλλί μου είναι σε άθλια κατάσταση...μελαγχόλησα, αναπόλησα και πολύ μου άρεσε!

Απο δημιουργικής πλευράς αυτή τη βδομάδα ψιλό - επαναλήφθηκα αλλά και η επανάληψη καλή είναι σε βελτιώνει. Έφτιαξα ακόμα ένα κρεμαστό για το λαιμό με την Μαφάλντα για μια φίλη. Η αλήθεια είναι πως φτιάχνω παράλληλα κάποια προσκλητήρια και δωράκια για ακόμα ένα πάρτυ γενεθλίων αλλά ακόμα δεν τα έχω τελειώσει για να σας τα δείξω. Η μαμά μου υπήρξε πιο παραγωγική απο εμένα...γιαυτό σαν μπαλαντέρ θα σας δείξω τα καινούρια δημιουργηματά της με χάντρες.

Εύχομαι η εβδομάδα που ξεκινάει να είναι φθινοπωρινή , δημιουργική και γεμάτη χαμόγελα...

Χωνάκια

Ανέκαθεν ήμουν και παραμένω παιδί της σοκολάτας. Τα παγωτά ποτέ δεν με ενθουσίαζαν μόνο το πρώτο παγωτό του καλοκαιριού έτρωγα με λαχτάρα ίσως γιατί είχαν μεσολαβήσει μήνες απο τότε που είχα φάει το τελευταίο. Το μόνο παγωτό που έχει μείνει ανεξήτιλο στην μνήμη μου είναι εκέινο του πλανόδιου παγωτατζή. Δεν ξέρω γιατί αλλά είχε άλλη γεύση, ήταν πιο νόστιμο, πιο δροσερό, πιό "παγωτό". Τα σημερινά παγωτά είναι διαφορετικά...Θυμάμαι τον παγωτατζή με το ποδηλατάκι του που στο μπροστινό μέρος είχε το ψυγείο να έρχεται και όλα τα παιδάκια να τρέχουμε με τις πενήντα δραχμές στο χέρι να στηθούμε στην σειρά να πάρουμε το παγωτό χωνάκι. Άντε να πώ στον γίο μου πως όταν εγώ ήμουν περίπου 7 χρονών ένα παγωτό στοίχιζε μόλις 50 δραχμές και να με πιστέψει...Η αλήθεια είναι πως και εγώ πρόλαβα τον πλανόδιο παγωτατζή για ελάχιστο χρονικό διάστημα πάνω στη δύση του. Απο τότε έχουν περάσει αρκετά χρόνια οι παγωτοβιομηχανίες άνθισαν, μπήκαμε στην Ευρώπη, το νόμισμα άλλαξε και μαζί με όλες αυτές τις αλλάγες άλλαξαν και τα παγωτά. Τώρα πια παγωτατζή συναντάς μόνο σε βαφτίσεις σαν καινούρια μόδα με ρετρό αρώματα αλλά και πάλι δεν έχει καμία σχέση με εκείνο τον παγωτατζή του παρελθόντος.

Όταν η Ντίνα μου ζήτησε βοήθεια για το παιδικό πάρτυ του γίου της η αλήθεια είναι πως αγχώθηκα αν θα με φτάσει ο χρόνος που απο τότε που γύρισα στην δουλειά δεν με φτάνει ποτέ. Αποφάσισα όμως να ζοριστώ και να το κάνω πιο πολύ για να αποδείξω στον εαυτό μου πως μπορώ να τα συνδυάσω όλα αρκεί να έχω όρεξη. Μετά απο δύο βαρβάτα ξενύχτια τα κατάφερα και είμαι πολύ χαρούμενη γιαυτό. Όπως θα καταλάβατε ίσως και απο τον πρόλογο αποφασίσαμε να κάνουμε χωνάκια γεμιστά με καραμελίτσες σοκολατίτσες και ένα ξύλινο παιχνιδάκι. Αύριο είναι το πάρτυ και ελπίζω να αρέσουν στα παιδάκια γιατί πιστέψτε με τα παιδιά είναι οι πιο ειλικρινείς κριτές...Χρόνια σου πολλά λοιπόν μικρούλη Αλέξη ελπίζω να μην απογοητεύσω τόσο εσένα όσο και την μανούλα σου.