Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

XL story: κεφάλαιο πέμπτο

Μάθημα πρώτο: Angie vs Julia  

Το πρώτο μαθήμα που παρέδωσε με ζήλο η Αιμιλία στην Αγγελική αφορούσε κυρίως την διερεύνηση του προβλήματος. Και αν και η Αγγελική με το ζόρι απαντούσε στις εξονυχιστικές ερωτήσεις  συνήθως διφορούμενα και με το κεφάλι σκυφτό, η Αιμιλία δεν άργησε να σχηματίσει μια πλήρη εικόνα. Πιο ξεκάθαρα τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι. "Κλασσική περίπτωση τραυματισμένης αυτοεκτίμησης που σε συνδυασμό με έναν χαρακτήρα από τη φύση του ευάλωτο αποκτούσε γιγαντιαίες διαστάσεις" διέγνωσε η δασκάλα και η μαθήτρια απλά την κοίταξε με μάτια γουρλωμένα.

"Δηλαδή μου λες ότι είμαι άρρωστη?"
"Γιατί εσύ νόμιζες τόσα χρόνια ότι είναι υγιές αυτό που κάνεις??"
"Χοντρή είμαι ρε Αιμιλία δεν είμαι άρρωστη!"
"Και εσύ νομίζεις ότι το να είσαι χοντρός δηλαδή είναι υγιές?"
"Τότε και εσύ άρρωστη είσαι και μάλιστα πάσχουμε από την ίδια αρρώστια!"
"Αντιπαρέρχομαι το σχόλιο και σου εξηγώ πάραυτα! Το βάρος γλυκιά μου είναι ένα νούμερο όπως το νούμερο του τηλεφώνου σου! Όταν αφήνεις το νούμερο αυτό να σε επηρεάζει και να σου ορίζει τη ζωή τότε ναι είσαι άρρωστη! Γιατί αντιστοίχως αν το νούμερο του τηλεφώνου σου σου όριζε αν θα βγεις ή αν θα φλερτάρεις τότε σίγουρα θα σε έκλειναν εκεί που βγάζεις μεροκάματο! Και για να μην δημιουργώ ψευδείς εντυπώσεις.... Το πάχος είναι μη υγιές όπως και αν το πιάσεις... από θέμα υγείας και μόνο. Αυτό είναι τόσο ξεκάθαρο όσο το ότι η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο. Όταν όμως επιτρέπεις σε αυτή την "αρρώστια" να διεισδύσει και σε άλλα πράγματα εκτός από τις τιμές της χοληστερίνης σου  τότε αποκτά άλλη διάσταση το όλο θέμα. Και για να σε προλάβω, επειδή θα ρωτήσεις γιατί εγώ που τα γνωρίζω όλα αυτά δεν είμαι "αδύνατη" θα σου πω πως έχω υπάρξει και αδύνατη. Για την ακρίβεια το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου αδύνατη ήμουν ώσπου για λόγους υγείας χρειάστηκε να πάρω φαρμακευτική αγωγή που με έφτασε εδώ που βλέπεις. Και δεν το λέω σαν δικαιολογία θα μπορούσα να έχω προσπαθήσει να το ανατρέψω αυτό απλά όπως τότε έβαλα στη ζυγαριά τη ζωή μου και την εμφάνιση μου και υπερίσχυσε με διαφορά η ζωή μου αντιστοίχως τώρα βάζω στη ζυγαριά την εμφάνιση μου  και το βόλεμα μου και σε αυτή τη φάση υπερισχύει το βόλεμα! Στον μόνο που επιτρέπω να σχολιάσει το βάρος μου είναι ο γιατρός μου.... και όσο αυτός δεν μου βάζει το μαχαίρι στο λαιμό να χάσω βάρος απλά επιλέγω να μην το κάνω. Αλλά σε εμένα μικρή μου το βάρος ήταν είναι και θα είναι ένα νούμερο! Δεν με όρισε ποτέ ούτε στο παρελθόν ούτε και τώρα σε αντίθεση με εσένα που σε έχει στοιχειώσει..."
"Γιαυτό δεν με νιώθεις ρε Αιμιλία....γιατί δεν ήσουν πάντα χοντρή...."
"Μαλακίες Αγγελικούλα και για να στο αποδείξω αν γουστάρεις από αύριο ξεκινάμε να τα χάσουμε παρέα τα κιλά να δεις και μονάχη σου πως το βάρος είναι απλά η δικαιολογία σου όλα αυτά τα χρόνια!" 
"Σιγά μην τα καταφέρω.....ξέρεις πόσες φορές έχω προσπαθήσει????"
"Γιαυτό δεν τα έχεις καταφέρει μέχρι στιγμής.....γιατί το κάνεις προφανώς για λάθος λόγους!"
"Και ποιος είναι ο σωστός λόγος???"
"Μη περιμένεις να στα δώσω όλα μασημένη τροφή!!!! Εγώ το μόνο που θα σου πω τώρα είναι πως όταν θα έχω τελειώσει μαζί σου θα τον ξέρεις το σωστό λόγο και θα τον έχεις βρει μόνη σου" 
"Πφφφ είναι λογικό που η συζήτηση αυτή με εξάντλησε..."
"Λογικό όλους μας εξαντλεί η ρουφιάνα η αλήθεια!" 
"Ωραία και τι κάνουμε από εδώ και πέρα πως προχωράμε παρακάτω δηλαδή..?"
"Μα φυσικά πάμε για ψώνια αύριο κιόλας!"
"Είσαι τρελή????? Α πα πα ξέχασε το! Χειρότερο δεν έχω από το να πηγαίνω για ψώνια!" 
"Ήμαρτον καλέ για ψώνια θα βγούμε δεν θα πάμε σε σατανιστική τελετή! Όχι ειλικρινά απάντησε μου στο εξής τι διαφορά έχεις εσύ από τον κυρ Μπάμπη τον περιπτερά έξω από το νοσοκομείο...?"
"Ο κυρ Μπάμπης είναι καραφλός εγώ έχω μαλλιά και μάλιστα πολλά!"
"Ωραία και τι άλλη διαφορά έχετε?"
"Κάτσε να σκεφτώ ο κυρ Μπάμπης έχει μουστάκι εγώ δεν έχω!"
"Σωστό και αυτό τίποτε άλλο????"
"Δώσε μου λίγο χρόνο θα βρω και άλλη...."
"Ρε είσαι σοβαρή????? Αυτό είναι το πρόβλημα ότι χρειάζεσαι χρόνο να βρεις τις διαφορές που έχεις με ένα εξηντάρη καραφλό με μουστάκι περιπτερά! Γιατί όσο θηλυκός είναι εκείνος άλλο τόσο είσαι και εσύ! Ρε Αγγελική έλεος μα το Χριστό είναι σαν μου λες πως αν δεν είχες ένα πόδι δεν θα φορούσες παπούτσι και στο άλλο πόδι για συμπαράσταση! Γιατί αυτό κάνεις να το ξέρεις....είμαι λες χοντρή και ντύνεσαι πως να το πω τώρα αυτό κομψά να μην σε πληγώσω.... σαν σακί με πατάτες!"
"Άρχισαν τα δύσκολα..."
"Καθόλου δύσκολα αυτά να ξέρεις είναι τα πιο εύκολα! Αν δεν νιώθεις γυναίκα βρε άνθρωπε πως έχεις την απαίτηση να σε βλέπουν και να σε αντιμετωπίζουν σαν γυναίκα οι άλλοι???"
"Μα οι πωλήτριες είναι κακές! Δεν μπορείς να φανταστείς πως με κοιτάνε.....και είναι όλες τους γαμώτο τόσο αδύνατες..."
"Σε κοιτάνε έτσι γιατί τους το επιτρέπεις να σε κοιτάνε έτσι! Απλά μαθηματικά παιδάκι μου. Εσύ είσαι ο πελάτης τα δικά σου λεφτά είναι εκείνα που πληρώνουν τους δικούς τους μισθούς νόμος της αγοράς λέγεται αυτό! Στην ουσία λοιπόν εσύ είσαι έμμεσα ο εργοδότης τους! Με τον αέρα του εργοδότη θα μπεις στο μαγαζί και πίστεψε με αν μπεις με αυτόν τον αέρα καμιά τους δεν θα τολμήσει να σου κουνηθεί! Άσε που δεν είναι όλες τους έτσι...όπως υπάρχουν καλοί και κακοί υπάλληλοι σε κάθε είδους δουλειάς έτσι υπάρχουν καλές και κακές πωλήτριες. Αλλά όχι εσύ επειδή σε στοιχειώνει το νούμερο που λέγαμε νωρίτερα βλέπεις παντού απειλές λες και άλλη κάψα δεν έχει ο κόσμος από το προσβάλει την Αγγελική! Τελικά τώρα που το ξανασκέφτομαι η ηττοπάθεια σου είναι τόσο εξεζητημένη που θα μπορούσα να την βαφτίσω και υπέρμετρο εγωισμό!"
"Μπερδεύτηκα τελικά τι είμαι εγωίστρια ή πεσιμίστρια?"
"Βασικά κακοντυμένη είσαι και αυτό θα αλλάξει άμεσα! Όχι τίποτα άλλο για το επόμενο μάθημα, μου είναι αδιανόητο να σε κυκλοφορήσω στα στέκια μου έτσι! Βγάλε λεφτά και βάλε άνετα παπούτσια, αύριο θα αναστενάξουν και το πορτοφόλι σου και τα πόδια σου!"
"Σαν την Τζούλια Ρόμπερτς νιώθω..... στο pretty woman μόνο που αυτή ήταν κουκλάρα!"  
"Και πουτάνα επίσης πράγμα από το οποίο απέχεις δυστυχώς χιλιόμετρα! Μακάρι να της έμοιαζες λιγάκι!"
"Μα της μοιάζω έχουμε το ίδιο σγουρό μαλλί!" είπε πονηρά η Αγγελική και λύθηκαν και οι δύο στα γέλια!

Γιατί μπορεί η Αιμιλία να της τα έχωνε αλλά καταβάθος διασκέδαζε απίστευτα τις συζητήσεις μαζί της και ας την έφερναν πολλές φορές στα όρια  της παράνοιας.

Έτσι την επόμενη μέρα μετά από σκηνές απείρου κάλλους με την Αιμιλία να σπρώχνει κυριολεκτικά τη Αγγελική μέσα σε μαγαζιά με ρούχα , να της επιβάλλει με απειλές να δοκιμάσει φορέματα και μπλούζες που μόλις τα έβλεπε η Αγγελική έχανε το χρώμα της και με τις πωλήτριες ξεκαρδισμένες από το γέλιο να τις παρακαλάνε να έρχονται συχνότερα  σωριάστηκαν και οι δύο κατάκοπες στον καναπέ της Αγγελικής περιτριγυρισμένες από άπειρες σακούλες και κουτιά. 

"Και όχι σε ρωτάω έπαθες τίποτα???? Μια χαρά αρτιμελή σε βλέπω ίσως με δύο φουσκαλίτσες στα πόδια αλλά αρτιμελή! Δεν σε έφαγαν τα ανθρωποφάγα ζόμπι που αυτοαποκαλούνται πωλήτριες...Μην σου πω πως παραπάνω από τις μισές σε συμπάθησαν κιόλας!" 
"Ναι η αλήθεια είναι πως αν εξαιρέσεις ότι γίναμε εντελώς ρεζίλι έτσι που με έσπρωχνες πλάκα είχε..."
"Μα χρυσή μου σε έσπρωχνα γιατί στεκόσουν σαν το αυτιστικό απέξω!"
"Και όλα αυτά που αγοράσαμε τώρα εσύ περιμένεις εγώ να τα βάλω και να βγω έξω....κλαίω ήδη τα λεφτάκια μου!" 
"Αγγελική το Σάββατο θα βγούμε θα έρθω στις εννιά να σε πάρω....αν ανοίξεις την πόρτα και δεν φοράς κάτι από αυτά που αγοράσαμε αλλά τα χαζά ρούχα σου κλείσε την πόρτα όπως θα την ανοίξεις.... η υπομονή έχει και τα όρια της!"
"Εντάξει μην θυμώνεις...θα τα βάλω!"
"Ωραία πάω σπίτι τώρα γιατί είμαι κομμάτια και τα λέμε το Σάββατο!" είπε η Αιμιλία και άρχισε να βηματίζει προς την εξώπορτα λίγο πριν βγει όμως γύρισε, κοίταξε χαμογελώντας την φίλη της και συμπλήρωσε"'Αντζυ να ξέρεις η Τζούλια σήμερα κίτρινη θα είχε γίνει από τη ζήλια της , της τα έβαλες της χτικιάρας τα γυαλιά" και γελώντας με το γνωστό τρανταχτό τρόπο έκλεισε την πόρτα πίσω της.        

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

XL story: κεφάλαιο τέταρτο

 Βουνό με βουνό δεν σμίγει..... Ή μήπως σμίγει?

Η πρώτη φορά που συνάντησε η Αγγελική την Αιμιλία πιο επεισοδιακή δεν θα μπορούσε να είναι. Εκείνη έτρεχε σκυφτή στον διάδρομο της πτέρυγας μία τα ξημερώματα κρατώντας ένα νεφροειδές με χάπια όταν ένιωσε να σκάει πάνω σε τοίχο. Ζαλισμένη από την αναπάντεχη  σύγκρουση έτριψε το καρούμπαλο στο κεφάλι της και σαστισμένη προσπάθησε να μαζέψει τα χάπια από το πάτωμα όταν πρόσεξε την άλλη πεσμένη γυναίκα και έτρεξε να την βοηθήσει να σηκωθεί. Αφού ζήτησε χίλια συγνώμη κατακόκκινη από την ντροπή της άκουσε ένα τρανταχτό γέλιο να ηχεί δορυφορικά μέσα στους διαδρόμους και όταν το γέλιο σταμάτησε άκουσε μια μπάσα φωνή να της λέει "και μετά σου λένε βουνό με βουνό δεν σμίγει" και δώστου ένα δεύτερο κύμα γέλιου ακόμα πιο τρανταχτό που ακόμα και ο κατατονικός ασθενής του θαλάμου 213 σχεδόν σάλεψε.

Λένε πως οι φιλίες ευδοκιμούν στα πιο παράξενα μέρη και αυτή η συγκεκριμένη φιλία που γεννήθηκε με δύο καρούμπαλα μέσα σε ένα "τρελοκομείο" όχι απλά ευδοκίμησε αλλά έβγαλε και ρίζες και πέταξε ανθάκια μέσα στους επόμενους μήνες. Η Αιμιλία λίγα χρόνια μεγαλύτερη της Αγγελικής σχεδόν κάθε απόγευμα επισκεπτόταν τον πατέρα της για κάποιες ώρες. Τον πατέρα της που μετά από το θάνατο της μητέρας της είχε πέσει σε μια βαριάς μορφής κατάθλιψη αρνούμενος ακόμα και να μιλήσει. Παρόλαυτα η Αιμιλία ερχόταν με συνέπεια κάθε απόγευμα και ας μιλούσε μονάχη της. Ερχόταν πάντα χαμογελαστή και κοκέτα και ας πλησίαζε τα κυβικά της Αγγελικής. Ερχόταν καθόταν δύο ώρες στο δωμάτιο του και μετά περνούσε από την στάση αδελφών να χαιρετίσει λίγο την Αγγελική και να πει έστω δύο κουβέντες σε μορφή διαλόγου μετά από δύο ώρες ατελείωτου μονόλογου. Το πρώτο βράδυ εκείνο της συνάντησης τους ήταν και το βράδυ που είχε εισαχθεί ο μπαμπάς της  έμαθε αργότερα η Αγγελική και απόρησε για το χιούμορ με το οποίο αντιμετώπιζε η Αιμιλία τις δυσκολίες της ζωής. Με το καιρό και όσο οι δύο γυναίκες γνωρίζονταν καλύτερα κατανόησε πως απλά αυτή ήταν η Αιμιλία...ο πιο αλέγκρος χαμογελαστός και θετικός άνθρωπος που είχε συναντήσει και ίσως η μοναδική πραγματική φίλη που είχε κάνει στη ζωή της.

Όταν δε ήρθε η ώρα να μεταφερθεί ο μπαμπάς της Αιμιλίας σε οίκο ευγηρίας μιας και το νοσοκομείο αδυνατούσε να του προσφέρει κάτι παραπάνω αντάλλαξαν στοιχεία και σύντομα άρχισαν να συναντιόνται εκτός νοσοκομείου.

Σε έναν απο του πρώτους εκείνους καφέδες εκτός νοσοκομείου η Αιμιλία δεν άντεξε και με τον αυθορμητισμό που την χαρακτήριζε ρώτησε την Αγγελική.

"Καλά ρε Άντζυ κανένα καλό γιατρουδάκι σε αυτό το μπάχαλο που αποκαλείτε δημόσιο νοσοκομείο δεν παίζει??? Δυο μήνες εκεί μέσα θόλωσε το μάτι μου με όλα τα απολιθώματα που έχετε για γιατρούς απορώ πως την παλεύεις!"
"Αιμιλία ντροπή!"
"Γιατί καλέ ντροπή για οφθαλμόλουτρο μίλησα όχι για ξεπέτες!"
"Αιμιλία!!!!"
"Αχ βρε Άντζυ πολύ παρθενώπη μου το παίζεις και δεν θα τα πάμε καλά..." "καλέ εσύ κοκκίνησες...." "πες μου ότι έχεις φτάσει 35 χρονών και δεν έχεις δει χαρά στα σκέλια σου???"
"Σώπα βρε Αιμιλία δεν θέλω να το συζητήσω..."¨
"Όχι δεν σωπαίνω! βρε πας καλά????? Ήμαρτον θεέ μου!"
"Η συζήτηση με κάνει και νιώθω άβολα"
"Μα δεν φταίει γλυκιά μου η συζήτηση το κλούβιο σου το κεφάλι φταίει! Γιατί καλέ ταγμένη σε έχουν?"
"Ώχου κάτι έχω κάνει αλλά δεν άξιζαν και ιδιαίτερα ικανοποιήθηκες?..."
"Άσε τα ώχου σε μένα! Αυτά τα πράγματα δεν είναι λαχείο που περιμένεις να κληρώσει το καλό το πράγμα ρε! Αυτά πρέπει να τα προκαλείς και λιγάκι!"
"Ε δεν έχουμε όλοι τη δική σου χάρη ρε Αιμιλία..."
"Άρχισες τις μαλακίες τώρα μου φαίνεται! Σιγά μην είναι αυτό και κληρονομικό χάρισμα! Λοιπόν δύο τεινά υπάρχουν ή σε αφήνω στο έλεος σου να πιάνουν αράχνες μέρη που δεν έπρεπε να πιάνουν σε αυτή την ηλικία....ή σε ξεκινάω εντατικά μαθήματα μπας και γίνεις άνθρωπος και αν και ξέρω από τους λίγους μήνες που σε γνωρίζω πως θα μου τα σπάσεις τα νεύρα επειδή κάτω από το θεϊκό αυτό κορμί που βλέπεις κρύβεται ένας καλός άνθρωπος μάλλον θα επιλέξω το δεύτερο!"

Και κάπως έτσι ξεκίνησε μια σειρά μαθημάτων της μιας προς την άλλη. Το βουνό νούμερο ένα μιλούσε και το βουνό νούμερο δύο γοητευμένο  κρατούσε σημειώσεις. Γιατί η Αγγελική στο πρόσωπο της Αιμιλίας έβλεπε έναν άνθρωπο ακομπλεξάριστο, έναν άνθρωπο υγιές, έναν άνθρωπο ζωντανό που ζούσε τη ζωή του στο έπακρο χωρίς να επηρεάζεται από τη γνώμη δέκα είκοσι ανθρώπων... έναν άνθρωπο που κυνηγούσε τα θέλω του και εκείνη είχε βαρεθεί.... είχε ειλικρινά βαρεθεί να τρώει όλη μέρα καρότα και μαρούλια και να αποκοιμιέται κάθε βράδυ μονάχη της και παγωμένη αγκαλιά με ασημόχαρτα από σοκολάτες!       

Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

XL story: κεφάλαιο τρίτο

Βγαίνοντας από την σαλαμούρα

Το ότι η Αγγελική είναι γυναίκα το συνειδητοποίησε την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι της στη σχολή και αντίκρισε τις συμφοιτήτριες της. Μέχρι τότε ελάχιστα την απασχολούσε η γυναικεία της φύση. Για κακή της τύχη όμως στην γυναικοκρατούμενη σχολή της χρειάστηκε να έρθει αντιμέτωπη με όλα τα φάσματα του γυναικείου φύλου και η πρώτη της αντίδραση ήταν σοκ και δέος.

Τα γυναικεία πρότυπα του σπιτιού της η μάνα δηλαδή και η γιαγιά της άνηκαν στο είδος εκείνο των γυναικών που ένα καθαρό φόρεμα κάτω από το γόνατο και ένα γυαλισμένο ζευγάρι χαμηλοτάκουνα λουστρίνια αποτελούσαν την επιτομή της κομψότητας. Στα έξι χρόνια που ήταν στην σαλαμούρα του διαβάσματος το μόνο που δεν κοιτούσε ήταν τι φορούσαν οι συνομήλικες της. Όταν λοιπόν για πρώτη φορά βρέθηκε σε αμφιθέατρο μαζί με εκατοντάδες άλλες γυναίκες ένιωσε ζαλάδα από τα αρώματα και από τα οιστρογόνα που πλημμύριζαν τον χώρο. Μέχρι το τέλος της μέρας είχε πάρει τόσες πληροφορίες που μετά δυσκολίας τις συγκρατούσε και σίγουρα οι πληροφορίες αυτές δεν είχαν να κάνουν με την ανατομία του μυικού συστήματος που είχε παραδώσει μόλις ο καθηγητής. Βαμμένα νύχια και βλεφαρίδες, κοντά σορτσάκια και ψηλοτάκουνα, ασορτί τσάντες και ευφάνταστα μπιζού από τη μια πλευρά και από την άλλη πιο ροκ εμφανίσεις με σκισμένα τζιν αθλητικά παπούτσια και ατημέλητα μαλλιά... Και μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα αντιθέσεων χρωμάτων και αρωμάτων μερικές μύγες σαν εκείνη να ξεχωρίζουν!

Το ίδιο μεσημέρι αφού έφαγε την αλάδωτη σαλάτα της με τον ίδιο κόπο που κάποτε την πίεζαν να φάει τα σουτζουκάκια που τόσο της έλειπαν άνοιξε την ντουλάπα της και διαπίστωσε πως τίποτα από όσα είχε μέσα δεν μπορούσε να την βοηθήσει να ενσωματωθεί στο περιβάλλον. Ήδη ο θάμνος στο κεφάλι της και το περιττό βάρος της την έκαναν να ξεχωρίζει έπρεπε τουλάχιστον να τα καμουφλάρει στυλιστικά ώστε να στοχοποιείται λιγότερο.

Μάζεψε λοιπόν τις δυνάμεις της και ζήτησε από την μητέρα της να πάνε για ψώνια. Ακόμα και σήμερα η Αγγελική θυμάται τον τρόπο που γούρλωσε εκείνη τα μεγάλα μαύρα της από έκπληξη στο άκουσμα της παράκλησης της. Όπως ακόμα θυμάται τον τρόπο που και η ίδια γούρλωσε παρομοίως τα δικά της όταν μια αγενέστατη πωλήτρια λίγη ώρα μετά με δήθεν συμβουλευτικό τρόπο της είπες πως για υπέρβαρες κοπέλες υπήρχε ένα μαγαζί παρακάτω. Εκείνο το βράδυ η Αγγελική από τη στεναχώρια της έφαγε τρεις σοκολάτες τη μια πίσω από την άλλη και αποκοιμήθηκε ανάμεσα σε ασημόχαρτα πασαλειμμένη με δάκρυα και γλυκιά σοκολάτα.

Και κάπως έτσι με το σκληρό αυτό τρόπο βγήκε από τη σαλαμούρα της για τα καλά έχοντας χάσει ανεπιστρεπτί ένα μικρό κομματάκι αυτοπεποίθησης. 'Ενα κομματάκι που το διαδέχτηκε ένα δεύτερο όταν έφαγε την πρώτη της χυλόπιτα από ένα φοιτητή της αρχιτεκτονικής που προτιμούσε την ξανθιά καλλίγραμμη δευτεροετή της ιατρικής....και το δεύτερο ένα τρίτο όταν με τρόπο της ανακοίνωσαν πως λόγο εμφάνισης δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει στη θεατρική ομάδα της σχολής της... και το τρίτο ένα τέταρτο όταν στην καλοκαιρινή εκδρομή του συλλόγου φοιτητών άκουσε μια παρέα να την αποκαλεί φάλαινα στην στεριά....και για κάθε κομμάτι αυτοπεποίθησης που έχανε λίγα ακόμα κιλά ερχόντουσαν να αναπληρώσουν το χαμένο κενό. Ώσπου έφτασε στα 35 της χρόνια με δύο τρεις νερόβραστες σχέσεις της κακιάς ώρας ....ντυμένη στα άσπρα που τόσο σιχαινόταν γιατί την έδειχναν ακόμα πιο στρογγυλή....διορισμένη σαν ειρωνεία της τύχης στο ίδιο ψυχιατρείο που πριν χρόνια η τρελή γιαγιά Αγγελίνα είχε αφήσει την τελευταία της πνοή... να μασουλάει ένα καρότο σαν άλλος Μπαγκς Μπάνι στην χιλιοστή προσπάθεια της να χάσει βάρος και να κοιτάζει έξω από τα κάγκελα του παραθύρου της στάσης αδελφών μελαγχολικά ενώ σκεφτόταν πως ο μικροκαμωμένος ζωηρός σγουρομάλλικος θάμνος είχε καταφέρει να μετατραπεί σε αυτό το άχαρο πλάσμα που αντίκριζε στο τζάμι του παραθύρου.  

Για τη συνέχεια πάτησε εδώ