Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2014

A blog hop with a difference!


ΟΚ you know me i love blog games especially when they come with a great honor. Sweet and talented Christina picked me as one of her favorite crafters/bloggers to this blog hop with a difference and i am so thankful! So now i have to continue this blog hop by answering some questions about me and by picking  my three favorite crafters to introduce you. Original isn't it??? So here we go:

1. What am i working on right now?
Hmmm....tough question this one. You see i am not a usual crafter...Most of times i am working on  many projects at the same time. My creativity is chaotic but i am used to it. But here in Greece during summer temperatures are so high that i cannot get my ass on my craft room to create. I love summer walks, cold beers and of course sea. So i leave aside my creative aspect for a while. This May i made the mistake to begin a new crochet blanket just before summer. The pattern is called "flowers in the snow" from Solstrikke  and every time i feel my hand  "itchy" i work on it. So beside this little progress on my new blanket right now i am working on nothing else and guess what????? I really enjoy this break from everything ;)

2. How long does it take to create a project?
Depends on the project but generally i am quick. All my projects bothering me 24/7 until they are finished... Like an unfinished business that have to be closed. So add to that the fact that i work many things at the same time and you will take a glimpse of what is happening on my mind...A twin crochet blanket might be finished in one month....a layout in an afternoon... a mixed media canvas during  two days...a felt doll in five hours...and so on.

3.What are my fav things i love to create with at the moment?
I love papers....yarns...threads....and colors in all forms from colored pencils to acrylics not only now but all the time! I am a troubled crafter who is still searching for the one and only love to devote her creative energy. So, too many fav things for me so far :)

4.How does my creative process work?
First the idea comes like a hurricane on my mind. I sleep on it for some days... Then i purhase all the needed supllies and i am ready to start. Music on headphones strong coffee on my mug and the fun begins! Easy huh???

5.How do i become inspired?
I can be inspired literally by anything! By a fairytale....by a quote on internet...by the clouds and their shapes...by the sound of the laugh of my son. Life is full of stimulating things all you have to do is let your senses do their work and then try to make what you received with the means you have something beautiful. That's my philosophy and that is what i am trying to do....

6.What is my signature style???
Oh i honestly don't know! I have my own style but i don't know the right word to explain it. My craft friends tell me that i use my soul to everything i make and that it is so obvious... Yes, it is truth i may not always like my work but it is part of who i am....So  no signature style for me but instead i will tell you the first word people say when they hear my name ...OWLS..ha ha yes for most of them puccarina is synonymous to felt owls!
 

Enough about me, time to talk about other talented ladies now! As part of this blog hop i have to choose three others lady... Seriously????? Only 3???? Well as a member of the greek craft community i have so many talented friends especially great scrapbookers. But i won't pick between them as i would like to introduce to my followers some other ways beyond scrapbooking to artsy express yourself. I wrote "artsy" and this is a great transition to my first lady as she is the most "artsy" person i have ever met!

 
Myrto was and still is a breakthrough for greek crafters. She believed that greek ladies can make art and introduced to most of us the "mixed media" term.She is always willing to answer our questions with patience about colors mediums and techniques. She loves to get her hands dirty and when she does it the result is stunning. Maybe her work is darker and more mysterious than mine but i so so love it. Her great love is the art of bookbinding and the last two years (i think two...) she is not only an artist but a teacher also. Stop by to see her work ( you can find her here and here) and before i pass to the next lady i want to say here to Myrto that i am very lucky that i met her not only because she is so talented but because she taught me one thing...when you love something from the bottom of your heart you can make it work beside the difficulties. You my friend are my living proof that in these strange days for our country a dreamer can survive! I wish you all the best <3>
Vivika is young sweet and beyond talented. With a ball of yarn and a crochet hook she can bring to life adorable creatures with unique names and a story following them. Her creations was one of the reasons i decided to learn to crochet although i found out that amigurumi demands great skills and still haven't work on them.... I love her work thoroughly it is so complete and tasty from the little fellows to their photoshooting and presentation. There is no chance to visit her blog and not fall in love! Keep Vivika the great work you are doing i am great fan and i am so glad i had a chance to state it!


Last but not least I would like to introduce you Flora! This lady told me once "no one can estimate the time and efford it takes to handsew something but i don't mind...i love what i am doing and that is the point!" Flora is a kind talented lady that helped me so much when i began to work on felt. She could see me as a competitor but no Flora didn't. She was so willing to share her knowledges and experience. Thank you Flora for everything your felties are still my favorite ones on the whole world!

I hope you enjoyed this post. The next posts from these ladies will be on air Monday 11/8.
Hacuna Matata everybody!

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Puccarina's diaries Vol 5 "Το κοπροσκυλάκι μου"



Η σχέση μου και η αλληλεπίδραση μου με τους ανθρώπους ανέκαθεν υπήρξε ο κεντρικός άξονας της σκέψης μου. Λατρεύω να παρατηρώ το είδος μας που καταφέρνει πάντοτε να με εκπλήσσει και να με διδάσκει. Ο ερχομός του παιδιού μου υπήρξε μέχρι στιγμής η μεγαλύτερη έκπληξη που μου επιφύλαξε αυτή η άτυπη μελέτη. Το να βιώνω από πρώτο χέρι πως ένας άνθρωπος γεννιέται χωρίς βιώματα και πως μέσα από καταστάσεις με μια μικρή δόση μαγείας του τυχαίου εξελίσσεται μέρα τη μέρα ήταν ότι πιο καθηλωτικό έχω ζήσει. Και το λέω αυτό προσπαθώντας όσο μπορώ να διαχωρίσω τον συναισθηματικό παράγοντα. Ακόμα και τώρα πέντε χρόνια μετά ο γιος μου με κάνει ώρες ώρες να τραβιέμαι σε μια γωνία και να τον παρατηρώ με θαυμασμό να χαράζει τα δικά του μονοπάτια με το μοναδικό τρόπο που καθένας μας κάνει. Κάποια στοιχεία του με ανησυχούν...άλλα με κάνουν να νιώθω περήφανη και άλλα μια μικρή ενοχή για το κατά πόσο ευθύνομαι εγώ. Τελευταία έπεσα όμως σε μια ανάλυση της θεωρίας του Χάους και απενοχοποιήθηκα σε μεγάλο βαθμό. Δεν θα αναλύσω την θεωρία αυτή ίσως γιατί ακόμα δεν την κατέχω στον επιθυμητό βαθμό αλλά θα γράψω τι κράτησα. Ο άνθρωπος είχε τόση ανάγκη να ελέγχει τα πάντα που ακόμα και το ανεξέλεγκτο θέλησε να το χωρέσει μέσα σε μια φόρμα. Επειδή όμως όσο εγωιστής και αν είναι δεν άντεξε να κλειδώσει την ελπίδα της αλλαγής σε μια προβλέψιμη κατάσταση το βάφτισε ελεγχόμενη αταξία! Φυσάω τον καπνό από το τσιγάρο μου και που θα πάει ο καπνός είναι αδύνατο να προβλεφθεί και αυτό λέει αντιπροσωπεύει την θεωρία του χάους. Και η παραμικρή αλλαγή των αρχικών συνθηκών αλλάζει την πορεία του καπνού...της ζωής μου....της ζωής όλων μας. Ακόμα και η μη πράξη μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή.Τόσοι παράγοντες λοιπόν που θα έπρεπε να είμαι ή τρελή ή πολύ εγωίστρια για να πιστέψω ότι μπορώ να χειραγωγήσω ή έστω να "προστατέψω"  το μέλλον του παιδιού μου. Εγώ απλά μαζί με τον μπαμπά του είμαστε οι κεντρικοί "ελκυστές" που αλλάζουμε κατά καιρούς ροή σε εκείνον δεν είμαστε όμως ευτυχώς και οι μόνοι! Αγκαλιάζω λοιπόν το γεγονός αυτό και χωρίς φόβο ή ενοχή συνεχίζω να κάνω ότι νιώθω σωστό περιμένοντας τη φύση να κάνει την υπόλοιπη δουλειά.
 

Στο παρελθόν έχω μαλώσει άπειρες φορές τον εαυτό μου για την παρόρμηση που με χαρακτηρίζει. Λες και πριν μελετήσω τη θεωρία του χάους την προκαλούσα ασυνείδητα αποδεχόμενη όλους τους ελκυστές που μου τύχαιναν στη ζωή μου ίσως γιατί αυτό το απρόβλεπτο είναι εκείνο που πάντοτε με γοήτευε περισσότερο από όλα. Κάποιες παρορμήσεις μου με πλήγωσαν....άλλες με έκαναν να βαρεθώ...άλλες  με έκαναν ευτυχισμένη αλλά όλες ανεξαιρέτως με δίδαξαν. Όχι λοιπόν και τόσο άσχημα τι λέτε? Γιατί ναι εγώ που το κεφάλι μου βράζει τις περισσότερες ώρες από τις σκέψεις όταν πρόκειται για αποφάσεις και μάλιστα κομβικές γίνομαι αυθόρμητη και διαισθητική  και βουτάω χωρίς πολλή σκέψη.

Πρόσφατα λοιπόν βρέθηκα μπροστά σε μια τέτοια απόφαση, έναν καινούριο ελκυστή  που δεν τον επιδίωξα και κλασσικά λειτούργησα για ακόμα μια φορά τελείως διαισθητικά...προτιμώ το διαισθητικά από το συναισθηματικά με κάνει λιγότερο ευάλωτη η επιλογή αυτής της λέξης.  Δυο μικρά καφετιά ματάκια με κοίταξαν νυσταγμένα μέσα από ένα φελιζόλ αντιδραστηρίων και χωρίς να το αναλύσω να το μελετήσω ήξερα από το πρώτο δευτερόλεπτο πως αυτά τα ματάκια ήθελα να με κοιτάζουν για πολύ καιρό.

Ένα κοπροσκυλάκι ήταν που είχε την ατυχία να γεννηθεί σε λάθος τόπο χρόνο με λάθος ίσως φύλο και που κάποιοι χωρίς μάλλον και εκείνοι να το σκεφτούν το παράτησαν στο έλεος του τυχαίου έξω από το νοσοκομείο που δουλεύω. Δεν θα τους αφορίσω για την πράξη τους έχω σταματήσει εδώ και πολύ καιρό να κρίνω ένα αποτέλεσμα χωρίς να γνωρίζω τι το προκάλεσε. Αν δεν είχα βάρδια εκείνη την μέρα.... μπορεί και να μην διασταυρωνόμασταν ποτέ. Είχα όμως και παρά τις διαδικαστικές δυσκολίες με το πείσμα που συνοδεύει σχεδόν πάντα τον αυθορμητισμό μου κατάφερα εδώ και ένα μήνα να την έχω σπίτι και να βλέπω αυτά τα καφέ ματάκια να με κοιτάζουν με προσμονή με περιέργεια καμία φορά και με απογοήτευση. Γιατί θηλυκή είχε την ατυχία να γεννηθεί η σκυλίτσα αυτή και λέω ατυχία γιατί όλα τα θηλυκά πάνω στο πλανήτη σηκώνουν στις πλάτες τους  το βάρος της πολυσυνθετικότητας που τα χαρακτηρίζει.



Η οικογένεια απόκτησε λοιπόν ακόμα ένα μέλος και μόλις τώρα ένα μήνα μετά που κάποια πράγματα μπαίνουν σε ρυθμό βρήκα τον χρόνο να γράψω γι αυτή τη αλλαγή. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για την καθημερινότητα αυτής της συνύπαρξης όσοι με ξέρετε και από άλλα ηλεκτρονικά λημέρια τις περιπέτειες μας αυτές τις διαβάζετε εκεί. Ο λόγος αυτής της ανάρτησης άλλωστε άλλος είναι.

Χτες καθόμασταν οι δύο μας στο μπαλκόνι και ρεμβάζαμε προσπαθώντας να δροσιστούμε με όποιο δυνατό τρόπο. Βρεγμένα πατουσάκια σε όλη τη βεράντα και ένα μπολ καρπούζι συμπληρώνουν την εικόνα αυτή. Ξαφνικά ένα μυρμηγκάκι εμφανίζεται ξέρετε από εκείνα τα μεγάλα τα μαύρα. Εκείνη μόλις το αντιλαμβάνεται τρέχει προς το μέρος του. "Μη" φωνάζω εγώ αντανακλαστικά και μετά σωπαίνω και αφήνω το τυχαίο να λειτουργήσει. Ποια είμαι εγώ που θα εμποδίσω τον ελκυστή της. Για μισή ώρα το μυρμήγκι προσπαθεί να ξεφύγει από το ανελέητο παιχνίδι της τρομοκρατημένο και εκείνη παρά τον τεράστιο σε σχέση με εκείνο όγκο της είναι ενθουσιασμένη. Το σκουντάει με το πατουσάκι χωρίς να το πατάει. Το πιάνει με το στόμα χωρίς να το πληγώνει. Το κυνηγάει χωρίς να το παρασέρνει με τον άγαρμπο τρόπο της ηλικίας της .Και αφού αλληλεπιδρούν για μισή και βάλε ώρα με μένα να κοιτάζω έκπληκτη το αφήνει να συνεχίσει τη ζωή του. Ο Δαβίδ και ο Γολιάθ σε πριβέ προβολή στο μπαλκόνι μου σκέφτομαι και αναρωτιέμαι τι ψυχολογικά θα έχει το μυρμηγκάκι στο μέλλον. Εκείνη κουρασμένη από το παιχνίδι έρχεται και κάθεται στα πόδια μου και αρχίζει να με γλύφει ώσπου αποκοιμιέται. Κρίμα που δεν ήταν παρόν ο Δημήτρης να το δει όλο αυτό. Να του δώσει αυτό το δύο μηνών κοπροσκυλάκι με τα ζωώδη ένστικτα του ένα μεγάλο μάθημα για τη ζωή. Εγώ πάντως αν και φουσκωμένη από το καρπουζάκι το μάθημα μου το πήρα! Όσο μυρμήγκι και αν νιώθω κάποιες φορές μπορεί "αυτός" (αυτά...)  που παίζει μαζί μου απλά να είναι ένα ευτυχισμένο κοπροσκυλάκι που στο τέλος θα με αφήσει να συνεχίσω τη ζωή μου πιο ευγνώμων ίσως και πιο συνειδητοποιημένη.Που ξέρετε μπορεί καταβάθος και το μικρό αυτό έντομο να το διασκέδασε λιγάκι το παιχνίδι αυτό.

Πλέον ένας καινούριος ορίζοντας ανοίγεται μπροστά μου. Χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο στη ως τώρα ζωή μου τα ζώα δεν είχαν εισέλθει. Αυτό το κοπροσκυλάκι είναι το πρώτο και αν και γονιδιακά εγώ θεωρούμαι πιο προικισμένη από εκείνο μέχρι στιγμής εγώ περιορίζομαι να το μαθαίνω απλά πράγματα όπως που να κάνει τα τσίσα του ενώ εκείνο κατάφερε να με μάθει κάτι πολυπλοκότερο και χωρίς να έχει καν την πρόθεση να με διδάξει! Αρχίζω σιγά σιγά να κατανοώ τα βαθιά δεσίματα (αλλά και τις υπερβολές που τα συνοδεύουν) που φίλοι έχουν με τα ζώα τους και βλέπω πράγματα μέσα από ένα νέο πρίσμα τι κι αν η σχέση μας μετράει μόλις 20 μέρες ζωής...



Όπως καταλάβατε αυτή η ανάρτηση είναι μόνο μια αρχή. Φαντάζομαι θα υπάρξουν και άλλες γιατί οι παράγοντες που με εμπνέουν να πιάνω το πληκτρολόγιο αυξάνονται και πληθύνονται. Πάλι ο ύπνος την πήρε πάνω στο πόδι μου και τώρα που γράφω. Δεν με ενόχλησε καθόλου τόση ώρα λες και καταλαβαίνει πως  για μένα το γράψιμο είναι κάτι σημαντικότερο από τις δουλειές του σπιτιού. Γυναίκα σας λέω με νιώθει κομματάκι περισσότερο από όσο με νιώθουν τα αρσενικά δίποδα του σπιτιού που όποτε πιάνω πληκτρολόγιο σεληνιάζονται! Πάω να την ταΐσω και να παίξω λιγάκι μαζί της πριν πάω στη δουλειά ...

Hacuna Matata everybody!     

υγ: Μ αρεσει που σας υποσχέθηκα δημιουργική ανάρτηση  χαχαχα αλλά η μικρή προς το παρόν σε συνδυασμό με τον καύσωνα με έχουν μετατρέψει σε ένα τεράστιο "τεμπελόσκυλο" ;)

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Puccarina's diaries Vol 4 :Κυριακάτικο πρωινό

Έφτιαξε έναν παγωμένο φραπέ και κάθισε στο μικρό μπαλκονάκι. Η πρωινή δροσιά την έκανε να ανατριχιάσει. Άναψε ένα τσιγάρο και άφησε την μελωδία από το ραδιόφωνο να την παρασύρει σε διάφορες σκέψεις

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό
στη γειτονιά μας καπνίζει ένα φουγάρο
κι εγώ σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο
και σαν καφέ πικρό και σαν καφέ πικρό...


Άδειοι οι δρόμοι δε φάνηκε ψυχή
και το φεγγάρι μόλις χάθηκε στη Δύση
και γω σε γυρεύω σαν μοιραία λύση
και σαν Ανατολή και σαν Ανατολή

Βγήκε ο ήλιος το ράδιο διαπασών
μ’ ένα χασάπικο που κλαίει για κάποιον Τάσο
κι εγώ σε ποντάρω κι ύστερα πάω πάσο
σ’ ένα καρέ τυφλών σ’ ένα καρέ τυφλών




Αν ήμουν ηρωίδα κάπως έτσι θα ξεκινούσε το κυριακάτικο πρωινό μου.....Με καφεΐνη, νικοτίνη και τους στίχους του Άλκη Αλκαίου για συντροφιά εκεί έξω στο μικρό μπαλακονάκι που βλέπει στην Ανατολή .... Δεν είμαι όμως ηρωίδα....Ξύπνησα λοιπόν στις έξι με τα χίλια ζόρια... κάτω από τον καταπιεστικό ήχο του ξυπνητηριού..άπλωσα ένα πλυντήριο βιαστικά..ντύθηκα, πλύθηκα και καβάλησα το αυτοκίνητο πανικόβλητη να μην αργήσω στη δουλειά...χωρίς ίχνος καφεΐνης ή νικοτίνης στο αίμα μου και υπό την ηχητική υπόκρουση των κλαμάτων της μικρής κουταβίτσας που υιοθετήσαμε εδώ και κάποιες μέρες..

Αύριο φεύγουμε για τις καλοκαιρινές μας διακοπές και όσο σκέφτομαι πόσες δουλειές πρέπει να γίνουν μέχρι να κάτσω στη θέση του συνοδηγού και να ξεκινήσουν τα ευχάριστα  με κόβει κρύος ιδρώτας... Και να μαι τώρα Κυριακή πρωί στη δουλειά εγκλωβισμένη....να μην έχω προς το παρόν κάτι να κάνω και να κάθομαι να κοιτάζω το χρόνο απλά να περνάει...και να σκέφτομαι διάφορα...

Και δεν τα κάνω όλα αυτά που σκέφτομαι μια ανάρτηση να τσουλήσει λίγο η ώρα...

Σήμερα λοιπόν και επηρεασμένη απο την χτεσινή πανσέληνο και  από ένα τραγουδάκι που άκουσα στη διαδρομή σκέφτομαι διάφορες ταινίες που τις λατρεύω γιαυτό και θα σας παρουσιάσω το top5 των "κόβω φλέβα θεέ μου έναν τέτοιο έρωτα θέλω να ζήσω!" ταινιών που με σημάδεψαν... Είμαι σινεφίλ αγαπάω τον κινηματογράφο από παιδί και έχω μια τεράστια λίστα από αγαπημένες ταινίες που με γοήτευσαν άλλες για την πλοκή άλλες για τη μουσική αλλά οι περισσότερες επειδή συνδύαζαν και τα δύο ... Αλλά ας μην πολυλογώ!

Νο1: The piano (1993 Jane Campion)

Αν δεν μπορούσες να μιλήσεις ίσως τότε ένα πιάνο να γινόταν ο μόνος σου τρόπος να επικοινωνήσεις και να εκφράσεις τι νιώθεις! Η Άντα είναι μια γυναίκα που από τα 6 της δεν έχει μιλήσει ποτέ και κανένας δεν γνωρίζει την αιτία .. Η Άντα λοιπόν εγκλωβισμένη στο κόσμο της και με μόνο μέσω έκφρασης την αγάπη της για το πιάνο "πωλείται" για γάμο μαζί με την κόρη της σε ένα άποικο στην Νέα Ζηλανδία από τον ίδιο τον πατέρα της. Η ιστορία λοιπόν ξεκινάει με την άφιξη τους στον καινούριο άγριο γεμάτο υγρασία τόπο. Λίγες αποσκευές και ένα τεράστιο πιάνο τις συνοδεύουν... Ο μέλλων σύζυγος φαίνεται ένας καλοσυνάτος άντρας που κάνει κάθε προσπάθεια να κερδίσει την καρδία της εσωστρεφής Άντα αλλά και της μικρούλας. Το μυαλό εκείνης όμως είναι μόνο στο πιάνο της που οι ιθαγενείς του νησιού δεν μπόρεσαν να το μεταφέρουν στο σπίτι λόγω όγκου  και μένει μόνο του στην παραλία....Απελπισμένη η Άντα παρακαλεί τον Μπέινς ένα φίλο του άντρα της που έχει ιδιαίτερες σχέσεις με τους ιθαγενείς σε βαθμό που και ο ίδιος μοιάζει με άγριο θηρίο να την πάει στο πιάνο να το επισκεφτεί. Τη στιγμή που ο Μπέινς βλέπει την Άντα να παίζει πιάνο εκεί στην αμμουδιά μαγεύεται από αυτή τη μικρόσωμη γυναίκα που δείχνει να αλληλεπιδρά με τέτοιο τρόπο με το μουσικό όργανο... Χωρίς πολλές σκέψεις αγοράζει το πιάνο της Άντα από τον άντρα της για ένα κομμάτι γη και όταν εκείνη το μαθαίνει γίνεται έξαλλη που αυτός ο άγριος άνθρωπος με τους υποτυπώδη τρόπους συμπεριφοράς γίνεται ο καινούριος κάτοχος του αγαπημένου της πιάνου. Φυσικά στόχος του Μπέινς δεν είναι το πιάνο αλλά η Άντα και σκοπεύει να εκμεταλευτεί  την εξάρτηση που έχει από αυτό. Την πείθει λοιπόν να του κάνει μαθήματα....αλλά όχι συμβατικά μαθήματα...Για την ακρίβεια της προσφέρει την εξής συμφωνία...εκείνη θα πηγαίνει κάθε μέρα και καλά ότι του κάνει μάθημα κατά τη διάρκεια της επίσκεψης  εκείνη θα παίζει και εκείνος θα έχει το ελεύθερο να κάνει μαζί της ότι θέλει...κάθε επίσκεψη και ένα μαύρο πλήκτρο θα είναι δικό της μόλις μαζέψει όλα τα μαύρα πλήκτρα το πιάνο θα της ανήκει και πάλι..... Και είναι τέτοια η αγάπη της Άντα για το πιάνο που δέχεται.... Ξεκινάει λοιπόν ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ανθρώπους που τόσο διαφέρουν μια σχέση που όπως λέει εύστοχα ο ήρωας...κάνει εκείνον αχόρταγο και άπληστο...και εκείνη "πόρνη"   Δεν σας λέω περισσότερα αλλά αξίζει να την δείτε....Η Τζέιν Κάμπιον δίνει ρέστα και σε σκηνοθεσία αλλά και σε σενάριο...οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί ο Χαρβει Καϊτέλ και η Χόλι Χάντερ μαγεύουν . Αν της δώσετε μια ευκαιρία σίγουρα θα την λατρέψετε λίγη υπομονή θέλει τα δέκα πρώτα λεπτά να συνηθίσει το μάτι στα σκοτεινά συννεφιασμένα τοπία της Αυστραλίας... Και φυσικά το μεγάλο ατού η μουσική ....ο Μαικλ Νιούμαν με αυτό το soundtrack με αιχμαλώτισε για μια ζωή!!!! Πρέπει να την έχω δει χιλιάδες φορές....και σκοπεύω να την δω άλλες τόσες! Είναι με διαφορά η αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών



Νο2: Breaking the waves (1996 Lars Von Trier)

Αν έχεις ανοιχτό μυαλό.... Αν δεν βάζεις ταμπέλες πω πω αυτό είναι κουλτουριάρικο θα με πάρει ο ύπνος...τότε επιβάλλεται να δεις αυτή την ταινία. Δύσκολη...Σκληρή.... Γεμάτη νοήματα που όταν θα τελειώσει θα μείνεις να σκέφτεσαι για μέρες.... πως η ανιδιοτελής αγάπη ενός ανθρώπου με χαμηλές νοητικές ικανότητες μπορεί να συγκλονίσει και να ταρακουνήσει τα δεδομένα σου. H Μπές είναι μια κοπέλα που όλοι την θεωρούν χαζή....μεγαλωμένη σε καταπιεστικό θεοφοβούμενο περιβάλλον κάνει ότι της πουν. Ώσπου γνωρίζει τον Γιαν και τον ερωτεύεται με τέτοιο πάθος που μόνο ένας άνθρωπος με την απλότητα και την αθωότητα ενός μικρού παιδιού θα μπορούσε. Την ημέρα του γάμου τους είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στην γη.... Σύντομα όμως όλα θα ανατραπούν..Όταν ο Γιάν μένει τετραπληγικός μετά από εργατικό ατύχημα η αγάπη της Μπές δεν δοκιμάζεται ούτε δευτερόλεπτο. Εκείνη τον αγαπάει άνευ όρων...και αν μπορεί να κάνει κάτι για να γίνει καλά θα το κάνει ακόμα και αν αυτό είναι να δώσει την ίδια τη ψυχή της στο διάολο...  Ίσως να σας σοκάρει η ταινία αυτή που σε αντίθεση με τα Χολιγουντιανά πρότυπα δεν φοβάται να τσαλακώσει τους ήρωες της. Που ακόμα και οι ερωτικές σκηνές δεν είναι λουσμένες από ψεύτικη λάμψη....αλλά ρεαλιστικές... Που στην πορεία απορείς με τη χαζομάρα της ηρωίδας και την σκληρότητα του ήρωα αλλά που μέχρι το τέλος πλέον έχεις μπει τόσο στη ψυχοσύνθεση τους που δεν μπορείς παρά να κατανοείς γιατί κάνουν ότι κάνουν...γιατί φέρονται όπως φέρονται....γιατί λένε ότι λένε....Η τελική σκηνή είναι συγκλονιστική και εγώ που έχω και το κλάμα εύκολα σε αυτή την ταινία μουλιάζω κανονικά! Οι ηθοποιοί απλά εξαιρετικοί! Η σκηνοθεσία του Τρίερ ιδιόρρυθμη και διφορούμενη προσωπικά τον λατρεύω σαν σκηνοθέτη αλλά ξέρω πως όποτε είναι να δω ταινία του πρέπει να είμαι ξεκούραστη και να έχω στην αρχή αρκετή υπομονή. Η μουσική επένδυση επίσης καλοδιαλεγμένη . Ρίξτε μια ματιά στο trailer και μια μέρα που θα έχετε όρεξη πάρτε ένα κουτί χαρτομάντιλα καθίστε αναπαυτικά στον καναπέ σας και δείτε την είμαι σίγουρη θα σας συγκλονίσει όπως συγκλονίζει εμένα κάθε μα κάθε φορά που την βλέπω... διότι "μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι..."




Νο3: Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain  (2001 Jean-Pierre Jeunet)

Και επειδή πολύ το βάρυνα το κλίμα ας περάσουμε σε κάτι πιο ανάλαφρο αλλά εξίσου εξαιρετικό! Οι πιθανότητες να την έχετε ήδη δει μεγάλες αλλά δεν θα μπορούσα να την παραλείψω. Την είδα πρώτη φορά σε μεταμεσονύκτια προβολή και με κέρδισε από το πρώτο δευτερόλεπτο. Η ηρωίδα είναι τόσο γλυκιά που δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος πάνω στον πλανήτη που να μην τη συμπαθεί. Η σκηνοθεσία τόσο ευρηματική και τόσο ιδιαίτερη που θυμίζει παιδικό παραμύθι για ενηλίκους ( συχνό φαινόμενο στον γαλλικό κινηματογράφο) Η μουσική του Tiersen αποκλείεται να μην χαραχτεί στην μνήμη σας. Το στόρυ απλό αλλά δοσμένο με τόσο μαγικό τρόπο που φεύγεις από την αίθουσα με ένα τεράστιο χαμόγελο χαραγμένο στα χείλι σου. Θα θελα να μοιάζω περισσότερο στην Αμελί και σε πολλά σημεία της μοιάζω μιας και εγώ μονίμως ονειροβατώ όπως και εκείνη... Πλήθος απλών κοριτσιών ταυτίστηκαν μαζί της και δικαίως... Γι αυτή την ταινία δεν θα πω περισσότερα το trailer τα λέει όλα! Θα πω μόνο πως όταν γνώρισα τον Πετράν τον έβαλα να την δει πριν αποφασίσω αν θα είμαστε μαζί....οι αντιδράσεις του στην εν λόγω ταινία  για μένα παίξανε καθοριστικό ρόλο ;) Σε περίπτωση που σας έχει ξεφύγει δείτε την χωρίς δεύτερη σκέψη!!!!
     


Νο4 City of angels (1998 Brad Silberling)

Πριν πολλά χρόνια κέρδισα δύο εισιτήρια για μια ταινία σε ένα ραδιοφωνικό διαγωνισμό. Πήρα την ξαδέλφη μου και πήγαμε στην πρεμιέρα με λίγες επιφυλάξεις. Φυσικά φύγαμε πρησμένες από το κλάμα και με τις καλύτερες εντυπώσεις. Ναι όπως βλέπετε δεν είμαι μόνο του εναλλακτικού και του ευρωπαϊκού κινηματογράφου... Αμερικάνικη αυτή η ταινία και άκρως καλοφτιαγμένη. Η Μέγκ Ράϊαν και ο Νίκολας Κέιτζ σε μια ιστορία αγάπης που οι άγγελοι φοράνε μαύρα και ακούνε μελωδίες όταν ο ήλιος δύει και ακουμπάει τη θάλασσα.... Και αυτή την ταινία σίγουρα την έχετε δει αυτό που ίσως να μην ξέρετε είναι ότι αυτή η ταινία στηρίζετε σε μια άλλη πολύ παλαιότερη γερμανική :p (όχι που θα σας άφηνα να απολαύσετε την αμερικανιά χωρίς το σπασικλάκι να σας πετάξω και την κουλτουροπληροφόρια!!!) H αρχική λοιπόν ταινία το remake της οποίας είναι η πασίγνωστη "Πόλη των αγγέλων" λεγόταν "Τα φτερά του έρωτα" (Der Himmel über Berlin)  και είναι του 1987 σκηνοθετημένη από τον κορυφαίο Βιμ Βέντερς.  Και στις δύο ταινίες η ιστορία παρόμοια ένας άγγελος απαρνιέται την αγγελική του υπόσταση γιατί άλλο παρά για μια γυναίκα... Kαι οι δυο ταινίες εξίσου καλές με μια προτίμηση σκηνοθετικά στην γερμανική (μην μου ρίξετε ντομάτες σας παρακαλώ!!!) και μουσικά στην αμερικάνικη...το uninvited της Alanis Morissette που αποτελεί μέρος του soundtrack είναι απλά ένα υπέροχο κομμάτι...θα μου επιτρέψετε λοιπόν εδώ αντί για το επίσημο trailer να σας βάλω το κομμάτι με σκηνές από την ταινία...



(αν είστε ακόμα εδώ και δεν την έχετε κάνει με αυτά που σας βάζω χαχαχα)
Νο5 Άντε γεια (1990 Γ. Τσεμπερόπουλος)

Απο το τοπ 5 μου δεν θα μπορούσε να λείπει και μια ελληνική ταινία...Διότι πιστεύω και αγαπώ και τον δικό μας κινηματογράφο. To θέμα της ταινίας χιλιοειπωμένο και συνάμα γοητευτικό. Η Μαρίνα ( Καίτη Παπανίκα) είναι μια σαραντάρα με τρία ενήλικα παιδιά που ολόκληρη τη ζωή της θυσιαζόταν για την οικογένεια της. Ο Χρήστος (Άλκης Κούρκουλος) είναι 22 χρόνων φιλόδοξος ατίθασος ψάχνει τρόπους να πιάσει την καλή...αλλά όλο ατυχίες του συμβαίνουν. Η Φανή (Τάνια Τρύπη) είναι η κόρη της Μαρίνας ακόμα μαθήτρια επίδοξη κολυμβήτρια με ζωντάνια και αθωότητα... Ένα ερωτικό τρίγωνο...παράπλευρες απώλειες....και  η μουσική του Σπανουδάκη συνδυασμένη με την φωνή του Πάριου να σε κάνουν να σκέφτεσαι ότι όντως η "ζωή περνά και χάνεται... Η Παπανίκα μια αποκάλυψη σε αυτή την ταινία !!! Αν την πετύχετε ποτέ στην τηλεόραση να την δείτε...βλέπετε ευχάριστα και την παίζουν πότε πότε κάτι κουλές ώρες το κρατικό κυρίως κανάλι. Γιατί ξαναλέω ο σύγχρονος ελληνικός κινηματογράφος έχει μπόλικα διαμαντάκια αρκεί να τους δώσεις μια ευκαιρία...



Με έκπληξη βλέπω τώρα που τελειώνω την ανάρτηση ότι το τοπ 5 μου χρονικά κινείται από το 1990-2001 ίσως γιατί αυτά τα χρόνια ήταν για μένα και τα πιο καθοριστικά όσο αφορά τα γούστα μου. Ελπίζω κυριακάτικα οι φλέβες σας να είναι ακόμα ακέραιες μετά την ανάρτηση αυτή... και να μην σας κούρασα.

Και επειδή την ανάρτηση ξεκίνησα στις 7 το πρωί να την γράφω και με τα πολλά πολλά  η ώρα πήγε 11 σας χαιρετώ και υπόσχομαι μετά τις διακοπές να επανέλθω με πιο χαρούμενα και δημιουργικά θέματα διότι τσουρέκια σας τα έχω κάνει με αυτού του τύπου τις αναρτήσεις τελευταία χαχαχα

Καλά μου μπανάκια λοιπόν και μην ξεχνάτε
Hacuna Matata φίλοι μου :)