Fuku's top 5...

Επειδή η προηγούμενη ανάρτηση μου είχε μεγάλη απήχηση....(καλό το ανέκδοτο ε?) σήμερα θα πρωτοτυπήσω! Η σημερινή ανάρτηση δεν είναι δική μου αλλά της μικρής αδελφής μου που την κάλεσε η Άλεξ (οικογενειακά στο στόχαστρο βλέπω..) να παίξει. Αν και έχει και εκείνη μπλόγκ αφενός θέλει να το κρατήσει "σοβαρό" (γιατί καλέ εμείς που παίζουμε είμαστε μη σοβαροί???) αφετέρου όπως δηλώνει και ίδια 15 αναγνώστες έχει όλους κιόλους έτσι αποφάσισε να με βοηθήσω να αποτελειώσω και εγώ τους δικούς μου... Άλλα ας σας τα πεί η ίδια καλύτερα:


Λοιπόν επειδή εμένα το blog μου δεν έχει πολλούς αναγνώστες χιχιχιχ οπότε τα μπλογκοπαιχνίδια είναι για να τα παίζω μόνη μου :P είπα να εκμεταλευτώ το popularity και το traffic του blog της αδερφής μου χαχαχαχ οπότε η αναρτησή μου θα ποσταριστεί εδώ και θα μεταφέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα εεεεχμμμ τα δικαιώματα πάσας σκυτάλης στην αδερφή μου για να διαλέξει 2-3 ακόμα άτομα για να παίξουν αυτό το παιχνίδι.

Δυσκολεύομαι πολύ να επιλέξω μόνο 5 τραγούδια μιας και τα αγαπημένα μου είναι πολύ περισσότερα... όποτε λέω να το περιορίσω λίγο επιλέγοντας όχι τα 5 πιο αγαπημένα μου αλλά τα 5 που επιλέγω να ακούω τέρμα στο αμάξι όταν κάνω μεγάλες αποστάσεις τον τελευταίο καιρό... :) αυτά που αποκαλώ εγώ ταξιδιάρικα :)


(σχόλιο puccarina's :και μετά λές πως σου έκλεψα το circle never ends...αυτό είναι δικό μου άρα μάλλον κάναμε ανταλλαγή!)




(σχόλιο puccarina's: ο Χριστός και η Παναγία που το ξέθαψες καλέ??? ελπίζω το επόμενο να μην είναι απο το Dirty dancing...πόσο ακόμα ρεζίλι θα γίνουμε? υγ:το maniac έπρεπε να βάλεις..!)


(σχόλιο puccarina's: σαν να το σώζεις λιγάκι με τους Schiller)


(σχόλιο puccarina's: no comment...!)

Άντε και την επόμενη φορά όταν ξαναπαίξω θα σας βάλω τα 5 πιο αγαπημένα μου ερωτικά τραγούδια χχιχιχιιχ τα 5 πιο μελαγχολικά τα 5 best ελληνικά και πάει λέγοντας χαχαχα
(σχόλιο puccarina's: όχι μην φοβάστε δεν θα σας τρελάνουμε άλλο...!)

Καλό βράδυ σε όλους απο 2 τρελές αδελφές, όχι του ελέους ούτε απο τις "άλλες" δυο κανονικές αδελφές ;)

Puccarina-Fuku

Music Award...

Η καλή μου η Γιώτα είχε την καλοσύνη να μου χαρίσει το παρακάτω βραβειάκι!!!

Η αλήθεια είναι πως τελευταία η μπλόγκογειτονιά δεν με παίζει στα διάφορα παιχνίδια μπου χου χου μάλλον γιατί κάνω τεράστιες αναρτήσεις χιχι. Αλλά μιας και μου δόθηκε επιτέλους η αφορμή θα εκτονωθώ! Παραθέτω λοιπόν 5 απο τα πίο αγαπημένα μου τραγουδάκια....

1)Το ακούω από σχετικά μικρή ηλικία...μην γελάτε όταν άλλοι έβλεπαν Ρόδα Τσάντα και Κοπάνα εγώ χτύπαγα και μια ταινία των Μόντυ Πάιθονς στο καπάκι για να ισιώσω...Αφιέρωμενο σε όλους εμάς που μας σταυρώνουν καθημερινά!


2)Αν και δεν καταλαβαίνω "γρί" απο τους στίχους εγώ το τραγουδάω στην δική μου γλώσσα...Με κάνει να μελαγχολώ απίστευτα και όμως δεν σταματάω να το ακούω μάλλον η μαζοχιστική πλευρά μου ξυπνάει με αυτό το άσμα.


3)Σ΄έχω βρει και σε χάνω
σταθερή μου αξία
η ζωή μου σε τάξη
κι η καρδιά σ΄αταξία

Γιαυτούς τους τέσσερις στίχους που μετουσιώνουν σχεδόν όλη μου την ύπαρξη ερωτεύτηκα αυτό το τραγουδάκι...Τις κόψατε τις φλέβες σας??? Όχι ακόμα??? Περιμένετε έχω και συνέχεια!!!


4)Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά και δεν θα μπορούσα να μην ακούω ρεμπέτικα...! Σας βάζω το αγαπημένο μου σε μια πίο light εκδοχή απο την Βιτάλη.


5)Τέλος σας βάζω κάτι απο την γκόθικ πλευρά μου που μεταξύ μας δεν φαίνεται καθόλου μα καθόλου πάνω μου!Αυτό το κομμάτι το ακούω στο αυτοκίνητο "τέρμα" (ε καλά μην φανταστείτε πως έχω και κανένα ραδιοσιντί της προκοπής απο κάποια ένταση και μετά μπουμπουνίζει και δεν καταλαβαίνεις τι λέει το τραγούδι...) και πάντα θέλω να πατήσω το γκάζι επίσης "τέρμα" (ε καλά μην φανταστείτε πως έχω κανένα αμάξι υψηλού κυβισμού 1200 κυβικά είναι άρα το δικό μου τέρμα είναι 130-140 χιλίομετρα την ώρα...)!!! Πώ πω η ντροπή του κάγκουρα είμαι....


Με τη σειρά μου καλώ την Άλεξ και την Νατάσα να παίξουν γιατί πολύ θέλω να μάθω το top 5 των αγαπημένων τους τραγουδιών χιχι.

Καλό βράδυ σε όλους!
υγ1: αν και μετά απο αυτή την ανάρτηση ξαναπεράσετε απο το μπλόγκ μου να ξέρετε πως μοιράζεστε ένα μέρος της δημιουργικής και μουσικής (απ ότι φαίνεται..) σχιζοφρένειας μου.
υγ2: και επειδή σήμερα συζητούσαμε για την πρώτη μας δημιουργική απόπειρα σας βάζω μια φωτό απο την δική μου ελπίζοντας να περάσει απαρατήρητη...να σημειωθεί πως δεν είχα, όταν την έφτιαξα, σπίτι ούτε κόλλα. Πήγα επι τούτου και αγόρασα μια!!! Είναι ένα βιδωτό άλμπουμ για τον μικρό μου που ποτέ δεν γέμισε χαχα. Οι βίδες για να καταλάβετε και τα παξιμάδια ήταν απο τα εργαλεία του Πήτερ Πάν!

Μην με πετάξεις....

Ανέκαθεν εκτιμούσα και σεβόμουν οτιδήποτε χειροποιήτο απο το σεμεδάκι της γιαγιάς του καλού μου που μπορεί να μην ταιριάζει στην μοντέρνα διακόσμηση μου αλλά που πάντα όταν το βλέπω στο συρτάρι συγκινούμαι μέχρι τη ζωγραφία της βαφτιστήρας μου που την έχω βάλει στο ψυγείο μου για να ομορφαίνει τα πρωινά μου...Γενικότερα έχω μια ευαισθησία για μικρά πράγματα που ενώ κοστίζουν συνήθως καταλήγουν στα σκουπίδια. Για παράδειγμα ποτέ μα ποτέ δεν πετάω προσκλητήρια και κάρτες...έχω μια κούτα και τα φυλάω σαν θυσαυρό. Καμία φορά μάλιστα ανοίγω την κούτα και τα χαζεύω. Και να σημειωθεί πως το 90% αυτών δεν είναι χειροποιήτα.

Απο παιδί πάντα τα δώρα μου τα συνόδευα με μια καρτούλα και αυτός ήταν και ο λόγος που ξεκίνησα να φτιάχνω κάρτες. Δεν λέω μπορεί να βρείς πανέμορφες κάρτες στο εμπόριο που στοιχίζουν ελάχιστα και "να κάνεις την δουλεία σου" αλλά μεταξύ μας μια χειροποιήτη κάρτα κλείνει μέσα της κάτι απο τον αποστολέα τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ...γιαυτό και συνεχίζω να φτιάχνω καρτούλες για να συνοδεύουν τα δωράκια μου καθώς και τα δώρα δικών μου ανθρώπων.

Στα δύο σχεδόν χρόνια που φτιάχνω κάρτες έχω ακούσει άπειρες φορές απο αγαπημένα μου πρόσωπα πως φτιάχνοντας κάρτες το μόνο που κάνω είναι να ξοδέυω χρόνο και χρήμα μιας και το μεγαλύτερο ποσοστό των παραληπτών αδυνατούν να καταλάβουν την "αξία" της κάρτας μου που το πιθανότερο είναι να καταλήγει σε κάποια χωματερή. Μέχρι πρόσφατα δεν έδινα καμία βάση σε τέτοια σχόλια, ήμουν βλέπετε σχεδόν σίγουρη πως μόλις αντίκρυζαν την κάρτα μου θα την ερωτευόνταν και θα την φυλούσαν σε κάποιο συρτάρι.

Προχτές όμως επηρεασμένη απο "στραβό" κλίμα των ημερών αλλά και κάποια πόστ σε άλλα μπλόγκ πως η κρίση έχει χτυπήσει ανεπανόρθωτα των τομέα του χειροποιήτου είδα έναν εφιάλτη που πολύ με στεναχώρησε. Ήμουν λέει σε ένα τεράστιο σκουπιδότοπο. Κοράκια πετούσαν στον ουρανό και ο αέρας μύριζε σαπίλα. Περπατούσα ανάμεσα σε μισοφαγωμένα τρόφιμα και σαπισμένα λαχανίκα και σκεφτόμουν πόσο σπάταλοι είμαστε σαν είδος. Όταν ξαφνικά ανάμεσα σε κουτάκια αναψυκτικού και πλαστικές σακούλες το μάτι μου πήρε κάτι γνώριμο. Μια κάρτα μου λερωμένη με ντοματοπελτέ βρισκόταν εκεί πεταμένη. Πριν προλάβω κάν να σκεφτώ κάτι μια άλλη κάρτα μου βρισκόταν πιο πέρα και σε λίγο ανάμεσα στα σκουπίδια έβλεπα μία μια σχεδόν όλες μου τις κάρτες σχισμένες και λερωμένες να με κοιτάζουν με παράπονο. Το πόσο στεναχωρημένη ξύπνησα μπορείτε να το φανταστείτε νομίζω. Σχεδόν όλη την Κυριακή ένοιωθα ένα βάρος στο στομάχι μου και πιστέψτε με δεν έφταιγαν τα κεφτεδάκια που τηγάνισα...

Αφού το σκέφτηκα ξανά και ξανά δύο μέρες μετά συμφιλιώθηκα λιγάκι με την ιδέα πως πράγματι μπορεί κάποιες κάρτες μου να πετάχτηκαν απο τους παραλήπτες τους. Βλέπετε ποτέ μου στο παρελθόν δεν εξέτασα τον χαρακτήρα του παραλήπτη πρίν βάλω μέσα δική μου κάρτα ή όχι. Ακόμα και σε ανθρώπους που δεν γνώριζα έβαζα δικές μου καρτούλες.

Επειδή όμως οι εποχές είναι πράγματι δύσκολες πήρα μια απόφαση. Το να σταματήσω να φτιάχνω κάρτες είναι μάλλον αδύνατο μιας και το κάνω για προσωπική πάνω απ όλα ευχαρίστηση. Το να σταματήσω απο την άλλη να βάζω τις κάρτες μου στα δώρα πάλι αδύνατο είναι, το θεωρώ λιγάκι χαζό να τις μαζεύω σαν παρακαταθήκη. Το να τις πουλήσω επίσης αδύνατο πρώτον γιατί ποιός θα αγοράσει χειροποιήτη κάρτα όταν δεν έχει να αγοράσει άλλα βασικότερα και δεύτερον γιατί είμαι απαράδεκτη στις πωλήσεις κοίνώς είμαι μάλλον γεννημένο θύμα. Σκέφτηκα λοιπόν να φτιάξω μια σειρά απο μίνι καρτούλες που απαιτούν λιγότερα υλικά και λιγότερο χρόνο και να σκανάρω απο εδώ και στο εξής καλύτερα ποιός θα είναι ο παραλήπτης της κάρτας. Σε αυτούς λοιπόν που ξέρω πως αγαπάνε όπως εγώ τα χειροποιήτα θα βάζω τις μεγαλύτερες καρτούλες και σε αυτούς που έχω αμφιβολίες θα βάζω μια μίνι καρτούλα αντί αυτής της απαράδεκτης λευκής κάρτας που συνήθως έχουν τα δώρα που λαμβάνω.

Μπορώ να πώ πως διασκέδασα απίστευτα την κατασκευή αυτών των καρτών. Μου πήρε μόλις τρείς ώρες για να φτιάξω έξι καρτούλες χρησιμοποιώντας διάφορα κομματάκια χαρτί που δεν έλεγα να πετάξω συν ένα κουτάκι που έφτιαξα για να τις φυλάω μέχρι να μου χρειαστούν. Έβαλα μια γενική ευχή αν και στο μυαλό μου έχω να φτιάξω μια σειρά απο τέτοιες καρτούλες για όλες τις περιστάσεις. Μα πείτε μου δεν είναι χαριτωμένες?

Καλό βράδυ σε όλους!