Ο κόσμος των Ελλήνων crafters είναι ένας αξιοθαύμαστος κόσμος. Ζω μέσα σε αυτόν εδώ και δύο χρόνια σχεδόν και μονίμως με εκπλήσσει ευχάριστα...Δεν λέω είμαστε οι περισσότερες θεότρελες , για τα σίδερα για την ακρίβεια χεχε. Προτιμάμε να ξοδεύουμε και το τελευταίο μας ευρώ σε υλικά και παρόλαυτα γκρινιάζουμε πως δεν έχουμε αρκετά...Ζαλίζουμε τους άντρες-συντρόφους-παιδιά μας με ορολογίες τύπου distressing , embossing, scoring κλπ και εκείνοι οι ταλαίπωροι ακόμα και αν δεν καταλαβαίνουν τι θέλουμε να πούμε προσπαθούν να δείξουν ενθουσιασμό γιατί σε περίπτωση που τολμήσουν να ρωτήσουν "τι θέλει να πει ο ποιητής" ξέρουν πως θα ακολουθήσει πολύωρη αναλυτικότατη περιγραφή...Όποτε συναντιόμαστε μεταξύ μας νοιώθουμε τέτοια χαρά που βρεθήκαμε με κάποιον που μιλάει την ίδια γλώσσα που οι σιελογόνοι αδένες δεν προλαβαίνουν να κάνουν την δουλειά τους και ξεραίνεται το στόμα μας από την λογοδιάρροια....Μαζεύουμε σαν ρακοσυλλέκτες ότι μπορείς να φανταστείς (από κορδέλες μέχρι χαρτόκουτα νουνού..) γιατί που ξέρεις κάπου μπορεί να μας φανούν χρήσιμα!!! Και το βασικότερο όλων μας διακρίνει μια ευαισθησία και μια γενναιοδωρία άνευ προηγουμένου, λέξεις όπως ανταγωνισμός δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μας την έχει αντικαταστήσει ο όρος "πηγή έμπνευσης" γιατί οι όμορφες δουλειές άλλων προκαλούν θαυμασμό και κίνητρο για επιπλέον δημιουργία...Είμαι όπως καταλάβατε πολύ περήφανη που ανήκω και εγώ σε αυτό τον όμορφο κύκλο και η σημερινή ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όλους τους συνοδοιπόρους (και ειδικά σε μια) αυτού του ταξιδιού της δημιουργίας.
Το Κατερινιώ είναι ο "καλλιτέχνης" της παρέας μας! Ζει στο εξωτικό Ηράκλειο της Κρήτης και οι δημιουργίες της έχουν πάντα τόσο "βάθος"! Πολύπλευρη πολυτάλαντη και απίστευτα επικοινωνιακή είναι από "τις κόλλες" της ομάδας μας που μας κρατούν ενωμένες!Αν ήταν υλικό θα ήταν κάτι με υφή 100% . Αν και δεν έχω καταφέρει να την γνωρίσω ακόμα από κοντά την φαντάζομαι χαμογελαστή, με πηγαίο χιούμορ και μια μικρή δόση "μαγκιάς" (ξέρετε αυτή την καλή μαγκιά που εμένα μου λείπει...). Πιστεύω πως είναι γνήσιο παιδί της Κρήτης έχει όλα αυτά που λατρεύω στου Κρητικούς με μόνη διαφορά πως η μόνη βεντέτα που έχει ανοίξει εκείνη είναι με τα πινέλα, τους γύψους και τις μπογιές της! Αυτός ο "καθαρός" λοιπόν άνθρωπος πριν από αρκετούς μήνες γνωρίζοντας με ελάχιστα μου έστειλε ένα πακετάκι με υλικά φέλτ. "Είναι κρίμα μου είπε να τα έχω και να αραχνιάζουν ,θα στα στείλω μπας και σε σένα φανούν χρήσιμα"! Έτσι ένα πρωί ο ταχυδρόμος έφερε το κουτί με τα καλούδια από την Κρήτη και η χαρά μου ήταν απίστευτη. Όταν την πίεσα να μου πει τι θα μπορούσα να της στείλω για αντάλλαγμα μου έδειξε κάτι απίστευτα φέλτ κεκάκια που θα ήθελε να έχει ένα για να το κρεμάσει στο αυτοκίνητο της.
Για μήνες το σκεφτόμουν...Οι 3D φέλτ κατασκευές δεν είναι και το φόρτε μου...Ήθελα να είναι κάτι όμορφο γιαυτό και το καθυστερούσα. Ώσπου την περασμένη εβδομάδα το πήρα επιτέλους απόφαση πως από το να με περνάει η κοπέλα για γαϊδάρα καλύτερα να με θεωρήσει ατάλαντη και είπα να δοκιμάσω και ότι βγει. Το τελικό αποτέλεσμα βγήκε συμπαθητικό έως χαριτωμένο θα έλεγα αλλά και πάλι δεν έβρισκα τον τρόπο που κάτι τέτοιο θα μπορούσε να κρεμαστεί στον καθρέφτη ενός αυτοκινήτου....Έφτιαξα έτσι και μια κλασσική πλέον κουκουβαγίτσα με κορδελίτσα για το αυτοκίνητο που έχει γίνει άλλωστε και το σήμα κατατεθέν μου. Για να συμπληρώσω το δωράκι έφτιαξα μια καρτούλα tag (το μόνο ίσως που πλησιάζει λιγάκι το στύλ της παραλήπτριας) και ένα κουτάκι για να βάλω μέσα το γλυκάκι μου. Σήμερα τα έκανα δεματάκι και τα έστειλα επιτέλους στον προορισμό τους.
το κεκάκι
το κεκάκι απο ψηλά
και μια κοντινή
η κουκουβαγίτσα
το κουτάκι
και το tag
Κατερίνα μου ξέρω πως το κεκάκι μου δεν πλησιάζει καν σε ομορφιά αυτά που μου είχες στείλει αλλά έκανα ότι καλύτερο μπορούσα...Ελπίζω να βρει μια γωνίτσα στο εργαστηριάκι σου και κάθε φορά που το βλέπεις να γλυκαίνεσαι και να με σκέφτεσαι. Συγνώμη και πάλι για την καθυστέρηση αλλά όπως βλέπεις μπορεί να αργώ αλλά δεν ξεχνώ ;)
Σήμερα αποφάσισα να μην σας γράψω κατεβατό ολόκληρο όχι τίποτα άλλο θα βλέπετε τις τεράστιες αναρτήσεις μου και θα τρέχετε...Λοιπόν ο δημιουργικός Ιανουάριος του Get Creative συνεχίζετε και η πρόκληση της Ευδοκίας μας ζητούσε να φτιάξουμε κουτάκια. Η αγάπη μου για τις συσκευασίες είναι γνωστή σας την έχω αναλύσει άπειρες φορές. Πως θα μπορούσα λοιπόν να αντισταθώ σε αυτή την πρόκληση? Πολύ καιρό τώρα ήθελα να φτιάξω noodle boxes (το λόγο τον φαντάζεστε) αυτή λοιπόν ήταν η καταλληλη ευκαιρία. Έφτιαξα έτσι όχι ένα όχι δύο αλλά τρία (τόσο το διασκέδασα) κουτάκια με άρωμα Άπω Ανατολής. Για χάρη της φωτογράφισης έφτιαξα και μερικά χάρτινα fortune cookies πλάκα δεν έχουν? Τα στόλισα ήδη στο παράθυρο μου και τα αποκαλώ τα Πουκαρινοκουτάκια χαχα. Ελπίζω να σας αρέσουν.
μία πανοραμική όλα μαζί...
το πράσινο κουτάκι
το πορτοκαλί κουτάκι
και το kraft κουτάκι...
μερικές απόψεις του kraft κουτιού μιας και η κάθε πλευρά είναι διαφορετικά διακοσμημένη...
και για τέλος τα χάρτινα fortune cookies....
Καλό Βράδυ σε όλους! υγ: ο ανταγωνισμός στην συγκεκριμένη πρόκληση είναι μεγάλος πραγματικά αξίζει να περάσετε να δείτε και τις άλλες συμμετοχές!!!! Εγώ έχω ξετρελαθεί μπράβο στα κορίτσια! υγ2: ο blogger Μου έχει σπάσει τα νεύρα...δεν μπορώ να αφήσω σχόλια!
Συνήθως λέμε ότι το "περιτύλιγμα" μπορεί να σε εξαπατήσει έχω ξαναγράψει όμως και στο παρελθόν πως για μένα το περιτύλιγμα ενός δώρου είναι το 50% της εντύπωσης που θα μου κάνει ένα δωράκι. Πάντα λάτρευα τις συσκευασίες δώρου γιαυτό και πάντα προσπαθώ τα δωράκια μου να είναι περιποιημένα. Δεν θα ξεχάσω πόσο είχα εκνευριστεί όταν σε ένα ταξίδι στο Cape Town (που είχα κάνει πρίν απο χρόνια) όλα μα όλα τα δώρα που είχα ψωνίσει μου τα είχαν τυλίξει χειρότερα και απο ψάρια! Μάλλον στην Αφρική το περιτύλιγμα είναι περιττό έξοδο.... Τώρα λοιπόν που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα νομίζω πως ένας όμορφος τρόπος συσκευασίας επιβάλλεται! Ψάχνοντας για οικονομικούς χειροποιήτους τρόπους "αμπαλάζ" έπεσα πάνω σε μία ιδέα που εμένα προσωπικά με ενθουσιάσε. Χειροποιήτα τσαντάκια απο φακέλους. Ίσως να το γνωρίζετε ήδη αλλά επειδή εγώ το ανακάλυψα πρόσφατα τις τελευταίες μέρες δεν κάνω τίποτε άλλο απο το να φτίαχνω τέτοια τσαντάκια για να φιλοξενήσουν διάφορα χειροποιήτα δωράκια. Το βασικό τσαντάκι φτιάχνεται απο ένα και μόνο φάκελο και το μέγεθος του είναι ανάλογο του μεγέθους του φακέλου. Απο κει και πέρα φαντασία να έχεις και μπορείς να το διακοσμήσεις όπως εσύ θέλεις.
Είτε απλά σφραγγίζοντας τον φάκελο...για ένα πιό μίνιμαλ αποτέλεσμα :
Είτε χρησιμοποιώντας διάφορα χαρτία με σχέδια για ένα πιο παιχνιδιάρικο αποτέλεσμα:
Και επειδή ωραίες οι συσκευασίες αλλά κάτι πρέπει να έχουν και μέσα...έφτιαξα ακόμα ένα στεφανάκι με πολλή αγάπη και πολλή δουλειά μιας και όλα τα στοιχεία που έχει επάνω του είναι φτιαγμένα στο χέρι. Το στεφανάκι μπήκε στην πρώτη τσαντούλα που είναι πραγματικά τεράστια φτιαγμένη απο ένα τεράστιο φάκελο ξέρετε απο αυτούς που βάζουν τις ακτινογραφίες χιχι (σε νοσοκομείο δουλεύω να και μια φορά που βρήκα κάτι χρήσιμο..) Βασικά αυτό το στεφανάκι προοριζόταν για κάτι που ακυρώθηκε και έτσι έμεινε το κακόμοιρο "ορφανό" μάλλον η αδελφούλα μου θα το υοθετήσει και αυτό...
Τέλος φτιάξαμε συσκευασίες, φτιάξαμε δωράκι τι λείπει? Μα μια καρτούλα φυσικά! Έφτιαξα έτσι μια ακόμα χριστουγεννίατικη καρτούλα για την πρόκληση του CAS-ual Fridays challenge #29 που ζητούσε να ακολουθήσουμε το παρακάτω sketch Αυτή λοιπόν είναι η συμμετοχή μου:
Σας αφήνω με το tutorial (τι νομίζατε πως δεν θα το μοιραζόμουν μαζί σας???) για τα τσαντάκια-φακελάκια που παρακολούθησα και ακολούθησα εγώ.
Καλημέρα σε όλους! υγ: άσχημο πράγμα η αυπνία....αλλά δημιουργικό!
Καλό Χειμώνα σε όλους! Εμάς το τέλος της άδειας μας βρήκε οικογενειακώς με ίωση αλλά τι να κάνουμε έτσι είναι το φθινόπωρο...Θα με πάρει λιγάκι μέχρι να ξαναμπώ σε ρυθμούς και να διαβάσω ότι έχω χάσει τις τελευταίες μέρες. Σας είχα τάξει να σας δείξω τι έφτιαχνα πριν φύγω σε άδεια και ήρθε η ώρα. Στις 4 Σεπτεμβρίου τα αγαπημένα μου ξαδέλφια Βούλα και Γιάννης βάφτισαν το κοριτσάκι τους και με τίμησαν ζητώντας μου να τους φτιάξω ένα νεραϊδενιο βιβλίο ευχών, αλλά και να επιμεληθώ για πρώτη φορά το τραπέζι ευχών που θα το φιλοξενούσε. Ακόμα μου ζήτησαν να φτιάξω κάτι για τις χαρτοπετσέτες των καλεσμένων στην δεξιώση πράγμα που μου πήρε πολλές πολλές ώρες δουλειάς μιας και επρόκειτο για 200!!! χαρτοπετσέτες. Νομίζω πως καλά τα κατάφερα για πρώτη φορά. Επειδή οι φωτογραφίες ήταν κάμποσες τις έκανα βιντεάκι. Τέλος να σας πώ πως η Μαμά Βούλα είχε φτιάξει μαζί με την βοήθεια της φίλης της 'Άννας-Μαρίας κάποιες πανέμορφες κατασκευές που στόλιζαν το χώρο της δεξιώσης σε επόμενη ανάρτηση θα σας τις δείξω και αυτές να παίρνετε ιδέες. Με ένα χαρτομάντιλο στο χέρι περιμένω τις εντυπώσεις σας!
Ένα καινούριο "τουτού" μπήκε στην οικογένεια αυτές τις μέρες :D. Δεν θα μπορούσα επομένως να μην φτιάξω ένα γουράκι για να το δωρίσω στον χαρούμενο ιδιοκτήτη του. Όπως θα καταλάβατε ο ιδιοκτήτης είναι γυναίκα γιαυτό και αποφάσισα να το κάνω όσο πιο κοριτσίστικο γίνεται. Μου παραβγήκε ροζ η αλήθεια είναι αλλά επειδή το έφτιαξα τελευταία στιγμή προσπάθησα να χρησιμοποιήσω ότι είχα σπίτι. Το αυτοκινητάκι είναι απο φύλλο αλουμινίου που το έκοψα με το ψαλιδάκι μου. Φυσικά έφτιαξα και ένα τσαντάκι για συσκευασία δώρου. Μαρινάκι μου εύχομαι να είναι πάντα καλοτάξιδο και οικονομικό στα καύσιμα χιχι.
υγ1: Τελικά το cricut δεν κόβει αλουμίνιο ακόμα και με την λεπίδα βαθειάς κοπής....θα μου πείτε πολλά ζητάς απο ένα μηχανηματάκι σε λίγο θα θες να σου κάνει και μασάζ. Ευτυχώς που δεν το κατέστρεψα με τις δοκιμές μου... υγ2: Ξέρατε πως τα φύλλα αλουμινίου μπορούν να γίνουν ανάγλυφα το ίδιο εύκολα με το χαρτί? Αν έχετε τα εργαλεία δοκιμάστε το, το αποτέλεσμα είναι πανέμορφο χωρίς να βάζετε σε κίνδυνο ούτε το μηχάνημα ούτε τις μήτρες σας. Όπως καταλάβατε περνάω φάση πειραματισμών και είπα να μοιραστώ μαζί σας τα συμπεράσματα μου. Αφού αρχίζω να νοιώθω λίγο σαν Craft-MythBuster...
Σήμερα το πρωί ξύπνησα με τον ήχο αυτού του κομματιού...Ο καλός μου είχε ξυπνήσει νωρίτερα και το άκουγε. Απο εκείνη την ώρα οι στίχοι και η μελωδία του γυρίζουν μέσα στο μυαλό μου λες και κόλλησε η βελόνα. "Στάσου λιγάκι μην μιλάς άσε τον χτύπο της καρδιάς..να πεί ότι είναι για να πεί" λέει ο Ζερβουδάκης και λέω για σήμερα να το κάνω. Χωρίς λοιπόν λόγια σας αφήνω να ακούσετε τον χτύπο της δικής μου καρδιάς μέσα απο μερικές καρτούλες και δύο καδράκια που έφτιαξα τις τελευταίες μέρες...
Ο χρόνος τους τελευταίους μήνες είναι ο χειρότερος εχθρός μου...Δεν είναι ότι τον φοβάμαι αλλά ότι με πιέζει και καθημερινά με κυνηγάει σε βαθμό που λαχανιάζω. Θέλω να πιστέυω πως φάση είναι και θα περάσει και πως σύντομα οι 24 ώρες της μέρας θα μου είναι και πάλι αρκετές! Αποφάσισα έτσι να τον ξορκίσω με λίγη δόση ειρωνίας φτιάχνοντας ένα ρολόι. Το πρώτο και μοναδικό ρολόι που είχα φτιάξει μέχρι σήμερα με πηγαίνει σχεδόν 15 χρόνια πίσω όταν μαθήτρια λυκείου είχα αποπειραθεί να εκμεταλευτώ ένα μηχανισμό ρολογίου απο ένα σπασμένο ξυπνητήρι. Τότε είχα χρησιμοποιήσει απλά χαρτιά και είχα ζωγραφίσει διάφορες φιγούρες απο την "βαβούρα" (αλήθεια διαβάζατε βαβούρα....?)Δεν μπορώ να πώ ήταν ιδιαίτερα χαριτωμένο αλλά και ιδιαίτερα εύθραστο. Λίγους μήνες μετά είχε γίνει φύλλο φτερό και ειλικρινά στεναχωριέμαι που δεν το είχα τραβήξει ούτε μια φωτογραφία για να το έχω να το θυμάμαι (που ψηφιακές εκείνες τις εποχές...). Σήμερα όντας καλύτερα εξοπλισμένη σε εργαλεία και υλικά έφτιαξα ένα δεύτερο ανθεκτικότερο (θέλω να πιστεύω τουλάχιστον). Το έφτιαξα για το καινούριο δωμάτιο του γίου μου μιας και είναι ο μοναδικός που ο χρόνος του είναι ακόμα παντελώς αδιάφορος. Προσπάθησα να τραβήξω βήμα βήμα την διαδικασία αλλά τελειώνοντας διαπίστωσα πως κάποιες φωτογραφίες κατα λάθος τις είχα σβήσει...Ελπίζω να καταλάβετε πως το έφτιαξα με όσες απέμειναν και να μην σας παιδέψω....
1) Χρησιμοποιήσα ένα "shadow box" ή αλλίως ένα καδράκι με βάθος (που αγόρασα απο το ΙΚΕΑ) και ένα μηχανισμό ρολογίου απο ένα ξυπνητήρι, ξέρετε αυτά τα οικονομικά, που άνοιξα με προσοχή και έβγαλα μόνο τον μηχανισμό.
2) Στο πίσω μέρος απο το καδράκι τράβηξα δύο διαγώνιες και σημάδεψα το κέντρο. 3)Με το εργαλειάκι μου που ανοίγω τρύπες άνοιξα μια τρυπούλα στο κέντρο. Η αλήθεια είναι πως ήταν λιγάκι δύσκολο αλλά τα κατάφερα με επιμονή. Μπορείτε να ανοίξετε την τρυπούλα και με ένα κρουστικο δρεπανοκατσάβιδο αν σας βρίσκετε σπίτι. 4) Στη συνέχεια έντυσα το ξύλο με ένα χαρτί που μου άρεσε ελέγχοντας ποιό τμήμα θα καλύψει το δεύτερο κομμάτι ξύλο που θα έπεφτε μπροστά και άνοιξα με το εργαλειάκι μια τρυπούλα στο χαρτί στο ίδιο σημείο που ήταν και η τρυπούλα στο ξύλο. 5) Αφού αφαίρεσα με προσοχή τους δείκτες κόλλησα τον μηχανισμό στο πίσω μέρος περνώντας το σημείο που εφαρμόζουν οι δείκτες μέσα απο την τρυπούλα. 6)Διακόσμησα τους δείκτες...για την ακρίβεια προσπάθησα αλλά τους κατέστρεψα στην βιασύνη μου και έφτιαξα καινούριους απο ένα κομματάκι αλουμίνιου και τους τοποθέτησα και πάλι στην θέση τους. 7)Ο συγκεκριμένος τύπος κάδρου έχει και ένα δεύτερο κομμάτι ξύλο που μπαίνει σε επαφή με το γυαλί και είναι ένα περίγραμμα με ένα τετράγωνο κενό στην μέση. Το έντυσα με χαρτί που να ταιριάζει και πάνω σε αυτό το δεύτερο κομμάτι κόλλησα διακοσμητικά και τα νούμερα του ρολογίου που έκοψα με το cricut. Όι φωτογραφίες αυτές είναι που σβήστηκαν δυστυχώς ελπίζω απο το αποτέλεσμα να καταλάβετε τι εννοώ...Τέλος συναρμολόγησα και πάλι το καδράκι και σε λιγότερο απο 2 ώρες το χειροποιήτο ρολογάκι μου ήταν έτοιμο. Ο τοίχος του δωματίου που θα κρεμαστεί είναι γαλάζιο με μώβ γιαυτό και το φωτογράφησα με γαλάζιο φόντο για να μου πείτε αν ταιριάζει. Εύκολο δεν ήταν??? Σίγουρα θα δοκιμάσω να φτιάξω ακόμα ένα κοριτσίστικο αυτή τη φορά και λίγο πιο τρισδιάστατο... Καλό βράδυ σε όλους ;)
Υγ Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια στην προηγούμενη ανάρτηση. Ειλικρινά δεν περίμενα πως μερικές σκέψεις μου θα είχαν τέτοια αντίδραση..
.JPG)
