XL story: κεφάλαιο τρίτο

Βγαίνοντας από την σαλαμούρα

Το ότι η Αγγελική είναι γυναίκα, το συνειδητοποίησε την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι της στη σχολή και αντίκρισε τις συμφοιτήτριες της. Μέχρι τότε ελάχιστα την απασχολούσε η γυναικεία της φύση. Για κακή της τύχη όμως, στη γυναικοκρατούμενη σχολή της, χρειάστηκε να έρθει αντιμέτωπη με όλα τα φάσματα του γυναικείου φύλου και η πρώτη της αντίδραση ήταν σοκ και δέος.

Τα γυναικεία πρότυπα του σπιτιού της, η μάνα δηλαδή και η γιαγιά της ,άνηκαν στο είδος εκείνο των γυναικών, που ένα καθαρό φόρεμα κάτω από το γόνατο και ένα γυαλισμένο ζευγάρι χαμηλοτάκουνα λουστρίνια αποτελούσαν την επιτομή της κομψότητας. Στα έξι χρόνια που ήταν στην σαλαμούρα του διαβάσματος, το μόνο που δεν κοιτούσε, ήταν τι φορούσαν οι συνομήλικες της. Όταν λοιπόν για πρώτη φορά βρέθηκε σε αμφιθέατρο μαζί με εκατοντάδες άλλες γυναίκες, ένιωσε ζαλάδα από τα αρώματα και από τα οιστρογόνα που πλημμύριζαν τον χώρο. Μέχρι το τέλος της μέρας είχε πάρει τόσες πληροφορίες, που μετά δυσκολίας τις συγκρατούσε και σίγουρα οι πληροφορίες αυτές δεν είχαν να κάνουν με την ανατομία του μυικού συστήματος, που είχε παραδώσει μόλις ο καθηγητής. Βαμμένα νύχια και βλεφαρίδες, κοντά σορτσάκια και ψηλοτάκουνα, ασορτί τσάντες και ευφάνταστα μπιζού, από τη μια πλευρά και από την άλλη πιο ροκ εμφανίσεις με σκισμένα τζιν, αθλητικά παπούτσια και ατημέλητα μαλλιά... Και μέσα σε αυτό το συνονθύλευμα αντιθέσεων, χρωμάτων και αρωμάτων, μερικές μύγες σαν εκείνη να ξεχωρίζουν!

Το ίδιο μεσημέρι, αφού έφαγε την αλάδωτη σαλάτα της με τον ίδιο κόπο που κάποτε την πίεζαν να φάει τα σουτζουκάκια που τόσο της έλειπαν, άνοιξε την ντουλάπα της και διαπίστωσε πως τίποτα από όσα είχε μέσα δεν μπορούσε να την βοηθήσει να ενσωματωθεί στο περιβάλλον. Ήδη ο θάμνος στο κεφάλι της και το περιττό βάρος την έκαναν να ξεχωρίζει. Έπρεπε τουλάχιστον να τα καμουφλάρει στυλιστικά ώστε να στοχοποιείται λιγότερο.

Μάζεψε λοιπόν τις δυνάμεις της και ζήτησε από την μητέρα της να πάνε για ψώνια. Ακόμα και σήμερα η Αγγελική θυμάται τον τρόπο που γούρλωσε εκείνη τα μεγάλα μαύρα της από έκπληξη στο άκουσμα της παράκλησης της. Όπως ακόμα θυμάται τον τρόπο που και η ίδια γούρλωσε παρομοίως τα δικά της, όταν μια αγενέστατη πωλήτρια λίγη ώρα μετά, με δήθεν συμβουλευτικό τρόπο, της είπες πως για υπέρβαρες κοπέλες υπήρχε ένα μαγαζί παρακάτω. Εκείνο το βράδυ η Αγγελική από τη στεναχώρια της έφαγε τρεις σοκολάτες τη μια πίσω από την άλλη και αποκοιμήθηκε ανάμεσα σε ασημόχαρτα, πασαλειμμένη με δάκρυα και γλυκιά σοκολάτα.

Και κάπως έτσι, με το σκληρό αυτό τρόπο βγήκε από τη σαλαμούρα της για τα καλά, έχοντας χάσει ανεπιστρεπτί ένα μικρό κομματάκι αυτοπεποίθησης. Ένα κομματάκι που το διαδέχτηκε ένα δεύτερο, όταν έφαγε την πρώτη της χυλόπιτα από ένα φοιτητή της αρχιτεκτονικής που προτιμούσε την ξανθιά καλλίγραμμη δευτεροετή της ιατρικής και το δεύτερο ένα τρίτο, όταν με τρόπο της ανακοίνωσαν πως λόγω εμφάνισης, δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει στη θεατρική ομάδα της σχολής της και το τρίτο ένα τέταρτο, όταν στην καλοκαιρινή εκδρομή του συλλόγου φοιτητών άκουσε μια παρέα να την αποκαλεί φάλαινα στη στεριά. Και για κάθε κομμάτι αυτοπεποίθησης που έχανε, λίγα ακόμα κιλά ερχόντουσαν να αναπληρώσουν το χαμένο κενό. Ώσπου έφτασε στα 35 της χρόνια, με δύο τρεις νερόβραστες σχέσεις της κακιάς ώρας, ντυμένη στα άσπρα που τόσο σιχαινόταν γιατί την έδειχναν ακόμα πιο στρογγυλή, διορισμένη σαν ειρωνεία της τύχης στο ίδιο ψυχιατρείο που πριν χρόνια η τρελή γιαγιά Αγγελίνα είχε αφήσει την τελευταία της πνοή, να μασουλάει ένα καρότο σαν άλλος Μπαγκς Μπάνι στη χιλιοστή προσπάθεια της να χάσει βάρος και να κοιτάζει έξω από τα κάγκελα του παραθύρου της στάσης αδελφών μελαγχολικά, ενώ σκεφτόταν, πως ο μικροκαμωμένος ζωηρός σγουρομάλλικος θάμνος είχε καταφέρει να μετατραπεί σε αυτό το άχαρο πλάσμα που αντίκριζε στο τζάμι του παραθύρου.  

Για τη συνέχεια πάτησε εδώ

ΧL story: κεφάλαιο δεύτερο

Πρόλογος

Ναι, πρόλογος! Γιατί η ιστορία της Αγγελικής δεν είναι μια κανονική ιστορία. Είναι μια πληθωρική ιστορία και σαν πληθωρική ιστορία, δυσκολεύεσαι λιγάκι να εντοπίσεις την αρχή και το τέλος της, όπως άλλωστε σε όλα τα πληθωρικά πράγματα.

Θα μπορούσαν να την έχουν βαφτίσει Αγγελική, γιατί ήταν ένα όμορφο μωρό λες και ήταν αγγελικά πλασμένο. Και αν η ζωή της ήταν μυθιστόρημα, ο δημιουργός της, παρασυρμένος από την ποιητική φύση του, κάπως έτσι θα τη σύστηνε στους αναγνώστες του. Αλλά όχι, η δική μας Αγγελική βαφτίστηκε Αγγελική απλά ακολουθώντας τις παραδόσεις, παίρνοντας το όνομα της συχωρεμένης της γιαγιάς της της Αγγελίνας. Τρελο Κερκυραία η γιαγιά και όχι κατεφημισμό! Τρελο Κερκυραία με τη βούλα, με χαρτί δηλαδή ψυχιατρείου, πέθανε σε ψυχιατρική πτέρυγα γνωστού νοσοκομείου, ευτυχισμένη και γηραιά. Και αν και ο πατέρας της το έφερε μεγάλο καημό τον εγκλεισμό της μάνας του, επηρεασμένος ίσως από το ίδιο γονίδιο, και παρά τις διαμαρτυρίες της γυναίκας του, που το θεωρούσε μεγάλη γρουσουζιά, έβγαλε το μοναχοπαίδι του Αγγελική.

Την γιαγιά Αγγελίνα δεν τη γνώρισε ποτέ της η Αγγελική. Όταν εκείνη γεννήθηκε, η κατάσταση της γιαγιάς είχε προχωρήσει λένε τόσο πολύ, που οι επισκέψεις ήταν απαγορευτικές. Μια φορά την είδε όταν ήταν 8 χρονών και αυτό μέσα στο φέρετρο της και για μήνες απορούσε, πως αυτή η άκακη μικροσκοπική γιαγιούλα μπορούσε να είναι επικίνδυνη για τους άλλους. Εκτός λοιπόν από το όνομα, τίποτα δεν την συνέδεε με την γιαγιά Αγγελίνα. Ακόμα και εμφανισιακά όλοι λέγανε πως έμοιαζε στο σόι της μάνας της. Από εκείνη είχε πάρει τα σγουρά μαύρα μαλλιά, από εκείνην και τα τεράστια μαύρα μάτια, που όποτε τα γούρλωνε, ένιωθες λες και δύο τεράστια τηλεσκόπια σε κοιτούσαν. Το μόνο που ίσως να είχε πάρει από τη γιαγιά, ήταν το ύψος της μιας και πάντα κοντή ήταν για την ηλικία της. Αν και αυτό αμφισβητείται, γιατί η μια φορά που είχε δει την γιαγιά, είπαμε πότε ήταν, οπότε παίζει απλά να είχε μπει λόγω ηλικίας .

Σαν παιδάκι λοιπόν, η Αγγελική ήταν ένα μικροκαμωμένο πλάσμα που μια ζούγκλα από μαύρες μπούκλες πλαισίωναν το κεφαλάκι της. Μια ζούγκλα που έκανε το καθημερινό χτένισμα να μοιάζει με γερμανικό βασανιστήριο και τις ψείρες ορκισμένο εχθρό της. Και φυσικά όσοι την γνώριζαν καλά, ήξεραν πως Αγγελική ήταν μόνο στο όνομα, διότι όπως έλεγε η άλλη της γιαγιά που είχε σώας τα φρένας και που ουσιαστικά την μεγάλωσε, Διαβολική έπρεπε να την λένε, με όλα αυτά που σκάρωνε σαν παιδί. Δεν είχε γλιτώσει γλάστρα για γλάστρα στην γειτονιά από εκείνη και τη σφεντόνα της. Τα γεράνια μόλις την αντίκριζαν, έχαναν τα δόλια το χρώμα τους από τον φόβο και από κατακόκκινα γινόντουσαν άσπρα! Οι μπουγάδες μαύριζαν από το κακό τους, πριν προλάβει καν να τις αγγίξει με τα χέρια γεμάτα λάσπες και τα παιδιά της γειτονιάς τρέχαν να κρυφτούν μόλις έβλεπαν τον σγουρομάλλικο θάμνο να ξεπροβάλει. Στη ψυχή της όμως ήταν καλόκαρδη και πονόψυχη και αυτό ίσως μόνο τα αδέσποτα της γειτονιάς μπορούσαν να το επιβεβαιώσουν, που ήταν τα πιο ευτυχισμένα αδέσποτα, μιας και στην ζούλα τους έδινε ότι τρόφιμο με τρόπο έκρυβε σε τσέπες και τσάντες για να μην στεναχωρεί τη μαμά της και τα παιδάκια της Αφρικής.

Γιατί για την Αγγελική σαν παιδί το φαγητό ήταν απλά καύσιμο. Καύσιμο για να της δίνει ενέργεια να σκαρφαλώνει στους μαντρότοιχους. Τα χρόνια όμως περνούσαν και όσο η Αγγελική μεγάλωνε, ένα ένα άρχισαν να την πλησιάζουν τα βάσανα της ενηλικίωσης. Στο σχολείο μέτρια ήταν σαν μαθήτρια, αλλά ο πατέρας της είχε άλλες βλέψεις. Θα έκανε την θυγατέρα του γιατρό, ο κόσμος να γυρνούσε τούμπα! Τι κι αν η μάνα της προσπαθούσε να τον λογικέψει λέγοντας του πως το παιδί δεν διάθετε την απαιτούμενη πειθαρχία να ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα, εκείνος το βιολί του. Και επειδή η Αγγελική του είχε αδυναμία, έκλεισε την περισσή ενέργεια της μέσα της και από το Γυμνάσιο και μετά, είπε να του κάνει το χατήρι και να προσπαθήσει. Απαρνήθηκε έτσι την σφεντόνα της, απαρνήθηκε και την αναρχική της φύση και κλείστηκε μέσα στο σπίτι μπροστά στα άχαρα βιβλία, προσπαθώντας να τον κάνει περήφανο.

Τα έξι χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου για την Αγγελική ήταν τα πιο μαύρα χρόνια της. Με το ζόρι προσπαθούσε να χωρέσει μέσα στο σγουρομάλλικο κεφάλι της Χημείες, Φυσικές και Βιολογίες. Και χωρίς και η ίδια να καταλάβει το πως, το φαγητό από καύσιμο για να σκαρφαλώνει, άρχισε να γίνεται καταφύγιο και παρηγοριά από την απίστευτη βαρεμάρα του διαβάσματος. Μέσα στα έξι αυτά χρόνια από μικροκαμωμένο κοριτσάκι, μετατράπηκε αργά και σταδιακά σε μια ολοστρόγγυλη μπάλα. Και όποτε η μητέρα της, που το έβλεπε, προσπαθούσε να το αποτρέψει, ερχόταν ο πατέρας της με μια αγκαλιά σοκολάτες για να γλυκάνει την κόρη του που τόσο σκληρά προσπαθούσε να κάνει το δικό του όνειρο πραγματικότητα.

Φυσικά στο τέλος η Αγγελική το μόνο που κατάφερε ήταν να αποκτήσει μια εξάρτηση περίεργη από το φαγητό και μια θέση στην νοσηλευτική Αθηνών, που άφησε ανικανοποίητο και πικραμένο τον πατέρα της. Και ίσως να ξαναπροσπαθούσε, αν δεν ξυπνούσε ένα πρωινό και κοιτώντας τον εαυτό της στον καθρέφτη, δεν διαπίστωνε με φρίκη πως πλέον δεν ήταν 12 χρονών κορίτσι, αλλά 18 χρονών γυναίκα.

Με συνοπτικές διαδικασίες γράφτηκε στη σχολή της και αποφάσισε με σθένος, το σθένος ενός νέου ανθρώπου που ετοιμάζεται να ανοίξει τα φτερά του, να ξεκινήσει την πρώτη της δίαιτα, την πρώτη από μια ατελείωτη σειρά διαιτών που θα ακολουθούσαν. Γιατί αυτό που δεν ήξερε τότε η Αγγελική και που θα το μάθαινε μέσα στα επόμενα χρόνια, ήταν πως η ζημιά που είχε γίνει σε εκείνη ξεπερνούσε τις λίγες οκάδες λίπος που σκέπαζαν το κορμί της  και μια σειρά αλυσιδωτών γεγονότων θα την έκανα πολλά χρόνια μετά, να το συνειδητοποιήσει.          

Για την συνέχεια πάτησε εδώ

XL story: κεφάλαιο πρώτο

Τα παιδάκια της Αφρικής

Προβληματισμένη άρχισε να πηγαινοέρχεται μέσα στο ημισκότεινο δωμάτιο. Σκέφτηκε για λίγο να ανάψει το φως, αλλά αμέσως μετάνιωσε. Καλύτερα στο σκοτάδι. Κοίταξε το ρολόι της, είχε ακόμα μερικά λεπτά στην διάθεση της. Κάθισε στο κρεββάτι και προσπάθησε να ισιώσει την φούστα της. Μόλις όμως το ύφασμα τέντωσε και διαγράφηκαν από κάτω τα πόδια της, ανατρίχιασε στο θέαμα. Ακόμα και στο αχνό φως, τεράστια φαινόντουσαν, διαπίστωσε και βιάστηκε να την τσαλακώσει.   Πήρε μια βαθιά ανάσα και σηκώθηκε. Έτρεξε γρήγορα στην κουζίνα και έβγαλε ένα ποτήρι. Το γέμισε μέχρι πάνω με ουίσκι, έριξε μέσα τρία παγάκια και το κατέβασε σαν σφηνάκι νιώθοντας μια αηδία και ένα κάψιμο στο πίσω μέρος του ουρανίσκου της. "Ωχ πόσες θερμίδες έχει το ουίσκι", αναρωτήθηκε έντρομη, αλλά πλέον ήταν αργά. Αυτό είχε ήδη ξεκινήσει το ταξίδι του προς το στομάχι της. Κάθισε μισοζαλισμένη στην καρέκλα της κουζίνας και ξάπλωσε το κεφάλι της πάνω στο τραπέζι.

Πόσο δράματα είχαν παιχτεί στο παρελθόν πάνω στο ίδιο αυτό τραπέζι. "Φάε το φαΐ σου", άκουσε την φωνή της μάνας της μέσα στο θολωμένο της μυαλό. "Φάτο Αγγελικούλα, γιατί τα παιδάκια στην Αφρική δεν έχουν να φάνε!" Και δώστου εκείνη, γεμάτη ενοχές για τα κακόμοιρα τα παιδάκια που της τα είχαν δείξει στο σχολείο αδύνατα και αποστεωμένα, περιτριγυρισμένα από άπειρες μύγες, να κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες να φάει το φαγητό της. Γιατί η Αγγελικούλα δεν ήταν πάντα plus size... Σαν παιδάκι την έλεγες και ανορεκτική. Σαν παιδάκι πιο πολύ την απασχολούσε το παιχνίδι και η σκανταλιά και λιγότερο το φαγητό. Αλλά πως να αγνοήσει τα παιδάκια της Αφρικής, που δεν είχαν ούτε καθαρό νεράκι να πιουν; Ζιζάνιο ναι ήταν, αλλά άκαρδη δεν ήταν! Και πάνω στο ίδιο αυτό τραπέζι, που τώρα στήριζε απελπισμένη τα 90 και βάλε κιλά της, πριν από 25 χρόνια στήριζε το ισχνό κορμάκι της ιδρώνοντας στην προσπάθεια να φάει το φαγητό της. Το φαγητό που στερούνταν τα παιδάκια της Αφρικής και που με τόσο κόπο και αγάπη μαγείρευε η μαμά της.

Όχι, ακόμα και υπό την επήρεια του αλκοόλ, στα πρόθυρα της νευρικής κατάρρευσης από την επερχόμενη επίσκεψη, ασφυκτιώντας  πάνω στα δεκάποντα τακούνια της που της έκοβαν κυριολεκτικά το αίμα, δεν μπορούσε να κατηγορήσει την μαμά της για την φυσική της κατάληξη. Απλά της φαινόταν τόσο οξύμωρο και τόσο μακρινό να την απειλούν να φάει, όταν πλέον βρισκόταν στο ακριβώς αντίθετο στρατόπεδο, εκείνων δηλαδή που τους απειλούν για να σταματήσουν να τρώνε. Σχεδόν άλλωστε ολόκληρη η γενιά της μεγάλωσε με αυτή την απειλή του "φάε για τα παιδάκια της Αφρικής" και μόνο γενιά παχύσαρκων δεν θα την έλεγες.

Για μια στιγμή σκέφτηκε να βγάλει τα παπούτσια βασανιστήριο και να επιστρέψει στις άνετες μπαλαρίνες της, αλλά θυμήθηκε τρομοκρατημένη τις συμβουλές της φίλης της για το τέλειο ραντεβού και συμμορφώθηκε άμεσα. "Μια γυναίκα πάνω σε τακούνια έχει άλλο αέρα", την είχε συμβουλέψει και αντί να πετάξει τις γόβες, έτριψε τους πρησμένους από την πίεση αστραγάλους της, αναστενάζοντας αποκαρδιωμένη.

Λίγη σοκολατίτσα ίσως να έδιωχνε το άγχος της. Γιατί το αλκοόλ το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να την ζαλίσει και άντε τώρα να ισορροπήσει πάνω στους διαβόλους που φορούσε στα πόδια της. "Όχι και πάλι όχι!" άκουσε τη φωνή της συνείδησης της να διαμαρτύρεται τόσο δυνατά που σχεδόν την ξεκούφανε. "Περιμένεις εκείνον και εσύ σκέφτεσαι την σοκολάτα αδιόρθωτη;" συνέχισε εκείνη στον ίδιο εκκωφαντικό τόνο, κάνοντας την να αφήσει τους αστραγάλους και να αρχίσει να μαλάζει τα μηνίγγια της τώρα. "Ήμαρτον σήμερα με τις φωνές, μια η φωνή της μάνας , μια η φωνή της Αιμιλίας, τώρα η φωνή της συνείδησης. Να θες να ηρεμήσεις και να μην μπορείς! Και αυτός που σκατά είναι; Λίγο ακόμα να αργήσει και δεν θα βρει εμένα, αλλά τον ημίτρελο εαυτό μου!" μουρμούρισε σκυφτή όταν ακούστηκε το κουδούνι της πόρτας και ένιωσε το αίμα της να παγώνει. Για λίγα δευτερόλεπτα από το πάγωμα όλα έμοιαζαν τόσο όμορφα, ο πόνος στο κεφάλι και τα πόδια είχαν εξαφανιστεί, η βαρύτητα λες και την είχε εγκαταλείψει, ώσπου ήρθε το δεύτερο κουδούνισμα και βγήκε απότομα από την νιρβάνα της, επιστρέφοντας στην πραγματικότητα, με μια ταχυκαρδία να συνοδεύει πλέον όλους τους λοιπούς σωματικούς πόνους.

Που ταν τα παιδάκια της Αφρικής τώρα να την βοηθήσουν να μην γίνει τελείως ρεζίλι, σκέφτηκε τρεκλίζοντας προς την πόρτα. Τόσες θερμίδες έφαγε για χάρη τους, της το χρωστούσαν να την στηρίξουν λιγάκι. Αλλά που να αντέξουν έτσι αδύνατα το βάρος της. Μόνη της θα έπρεπε να τα βγάλει πέρα. Εκείνη και τα τακούνια, που ακόμα και ο ήχος τους στα πλακάκια όπως πλησίαζε να ανοίξει την πόρτα, σαν κλαψούρισμα έμοιαζε, κάνοντας την να αναρωτιέται, ποιος υπέφερε περισσότερο, εκείνη ή αυτά;

Για την συνέχεια πάτησε εδώ       

Χωρίς πολλά λόγια και πολλές επεξηγήσεις ξεκίνησα να γράφω και πάλι για ένα θέμα λεπτό ίσως....ένα θέμα που καιρό θέλω να θίξω αλλά που ποτέ δεν έβρισκα το θάρρος να το κάνω.... Στα πλαίσια λοιπόν της προσπάθειας μου να ξορκίσω δαιμόνια πήρα την απόφαση με αυτοσαρκαστική διάθεση να το κάνω.... Συγχωρήστε μου αν αυτή η ιστορία έρθει σε κόντρα με την "αισθητική" σας σε οποιοδήποτε επίπεδο .... Όσοι πιστοί προσέλθετε διότι puccarina is back :)