O Κόσμος της Σοφίας

Ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς εδώ και πάρα πολλά χρόνια είναι ο Νορβηγός Jostein Gaader . Tον πρωτογνώρισα μαθήτρια Λυκείου με το βιβλίο του "Το μυστήριο της τράπουλας" και έκτοτε διάβασα σχεδόν όλα του τα βιβλία. Ήταν έρωτας με το πρώτο ανάγνωσμα από εκείνους μάλιστα που δεν ξεθωριάζουν με τα χρόνια... Το πιο δύσκολο ίσως βιβλίο του αλλά και το πιο αναγνωρισμένο από το κοινό το διάβασα ένα καλοκαιράκι στην Χαλκιδική... Και ναι βιβλίο εξακόσιες σελίδες και βάλε με θέμα την φιλοσοφία αν και δεν το λες βιβλίο παραλίας εγώ δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου! "Ο Κόσμος της Σοφίας" με ταξίδεψε όσο μετρημένα βιβλία και μπορώ να πω πως μαζί με άλλα βιβλία ευθύνεται γιαυτό που είμαι σήμερα και για τον τρόπο που σκέφτομαι γενικότερα...

Πως θα μπορούσα λοιπόν να αντισταθώ σε ένα cal με τίτλο "Sophie's universe"? Και αν αναρωτιέστε τι είναι cal (crochet along) να σας εξηγήσω πως είναι πρότζεκτ που συνήθως οργανώνονται από έναν ή περισσότερους σχεδιαστές και που το τελικό αποτέλεσμα δεν το γνωρίζεις παρά μόνο όταν το cal ολοκληρωθεί πράγμα που γίνεται σε βάθος χρόνου. Εβδομάδα την εβδομάδα ο σχεδιαστής/στες δίνουν στην δημοσιότητα λίγο από το πατρόν και εκατοντάδες άνθρωποι ανά τον κόσμο περιμένουν συντονισμένοι με αγωνία να δουν την εξέλιξη αλλά και να την πλέξουν!

Το συγκεκριμένο λοιπόν cal που ο τίτλος του ήταν άσχετος με το βιβλίο (αλλά που εμένα μου το θύμισε τόσο) το πήρα χαμπάρι (ευχαριστώ Ελεάνα μου!!!) αρκετά αργά όταν είχε ήδη φτάσει στην 11 εβδομάδα του. Λίγο που είχα πέσει σε δημιουργικό τέλμα, λίγο που είχα ανάγκη να καταπιαστώ και πάλι με κάτι δεν το σκέφτηκα ιδιαίτερα και μπαμ παρήγγειλα τα νήματα και ξεκίνησα!

Με διαφορά μπορώ να πω ήταν ότι πιο διδακτικό έχω ασχοληθεί στον τομέα βελονάκι και αν και το τελικό αποτέλεσμα απέχει λιγάκι από το προσωπικό μου γούστο είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη που μετά από έναν αγώνα δρόμου πλεξίματος κατάφερα να το ολοκληρώσω σχεδόν μαζί με όλους τους υπόλοιπους στριμώχνοντας  σε δέκα βδομάδες δουλειά 20 εβδομάδων!

Πριν λοιπόν σας παρουσιάσω τη δική μου εκδοχή του "κόσμου της Σοφίας" να πω έστω και αν ξέρω πως δεν θα μπορέσει να το διαβάσει ένα τεράστιο ευχαριστώ και ένα ακόμα μεγαλύτερο μπράβο στην ταλαντούχα σχεδιάστρια Dedri Uys που με το πολυσύνθετο μυαλό και ταλέντο της κατάφερε να φτιάξει το αναλυτικότερο και ομορφότερο cal που έχω συναντήσει ως τώρα! Οι οδηγίες της ήταν τόσο κατατοπιστικές και τόσο καλογραμμένες που ακόμα και αρχάριος μπορεί να φτιάξει αυτό το τόσο πολύπλοκο εκ πρώτης όψεως πατρόν!

Αυτή λοιπόν είναι η "Σοφούλα" μου χαϊδευτικό όνομα που χρησιμοποιούμε μαζί με τις υπόλοιπες Ελληνίδες που αποφάσισαν να ακολουθήσουν το ίδιο cal ;) (κορίτσια ανυπομονώ να δω και τις δικές σας!!!!)  

Όπως βλέπετε την έβγαλα στη φύση να την φωτογραφίσω ;) Τώρα μένει να αποφασίσω αν θα την μεγάλωσω και άλλο μιας και οι διαστάσεις της είναι μόλις 1,35 επι 1,35... Αλλά αυτό θα είναι κάτι που θα κάνω από Σεπτέμβρη τώρα μιας και άρχισαν ήδη οι ζέστες και μου είναι αδύνατο να την έχω πλέον πάνω μου... 

Λεπτομέρειες για το συγκεκριμένο cal θα βρείτε εδώ σε περίπτωση που σας ενδιαφέρει.

Καλό υπόλοιπο Κυριακής σε όλους και μην ξεχνάτε....Hacuna matata!!!

Μεγάλη Τρίτη

Ότι και αν ζήτησα, σε ότι και αν ήλπισα, όλα γίνανε στάχτη. Και κάθομαι τόσο καιρό μέσα στις στάχτες μπας και αναγεννηθώ, αλλά δεν βλέπω να αλλάζει τίποτα. Όλα σταθερά, ακίνητα ,παγωμένα. Ακόμα και η γη σαν να ξέχασε πως πρέπει να γυρίζει γύρω από τον εαυτό της και μια αιώνια νύχτα έχει απλωθεί παντού μέσα μου. Έτσι λερωμένη από τις στάχτες της ζωής μου, παγωμένη, κάθομαι και κοιτάζω το ρολόι του τοίχου που χρόνια έχει να δουλέψει και περιμένω. Και όσο περιμένω, τόσο ξεχνάω τι μπορεί να είναι αυτό που περιμένω...

Και ναι τη φωτιά μπορεί να την έβαλα μόνη μου και τις ώρες που εκείνη έκαιγε τα πάντα, εγώ να το διασκέδαζα, αλλά χωρίς οξυγόνο φωτιά δεν αντέχει και κάποια στιγμή έσβησε. Και όταν έσβησε πλέον ήξερα πως ήταν αργά.

Κόρη παπά μου λέγανε σαν παιδί "δεν". Ένα συνεχές "δεν". "Δεν" πρέπει να φοράς κοντές φούστες, "δεν" πρέπει να κάνεις παρέα με αγόρια, "δεν" πρέπει να πας πενταήμερη, "δεν" πρέπει να διαβάζεις αυτά τα αμαρτωλά βιβλία. Και κάθε "δεν" ένα καρφάκι ακόμα στο επίγειο φέρετρο μου. Και για να βεβαιωθούν ότι θα μείνω πιστή σε όλα τα "δεν", από κόρη παπά με κάνανε σύζυγο παπά.

Καινούρια σειρά από "δεν" στη λίστα. "Δεν" κάνουμε έρωτα για απόλαυση, αλλά για να διαιωνίσουμε το είδος. "Δεν" διασκεδάζουμε, "δεν" τρώμε κρέας στις μεγάλες νηστείες. Γυναίκα παπά "δεν" ,απλά "δεν"!

Και πάνω που νόμιζα πως κόρη παπά και γυναίκα παπά ήταν αρκετά για τσιμεντώσουν κάθε μου σκέψη, κάθε μου όνειρο, κάθε επιθυμία, λίγο πριν τα σαράντα έγινα και μάνα πάπα, συνέπεια ίσως όλων των προηγούμενων "δεν". Λες και ο κύκλος αυτός δεν είχε τελειωμό. Και με τα χρόνια τα "δεν" δεν μου τα λέγαν οι άλλοι, τα έλεγε το αντανακλαστικό μου που είχε πλέον συνηθίσει. Και αν ποτέ ξυπνούσε ο διάολος μέσα μου, φρόντιζα να τον κοιμίζω με χάπια χωρίς να το ξέρει κανείς. Γιατί κόρη, γυναίκα , μάνα παπά "δεν" έπρεπε να τρέχω μακρυά από τις αμαρτίες. Όφειλα να τις κοιτάζω κατάφατσα και να τις περιφρονώ. Γίνανε έτσι τα χάπια οι καλύτεροι μου φίλοι, οι πιο πιστοί, εκείνοι που έκαναν όλα τα "δεν" υποφερτά.

Ώσπου ήρθε εκείνος με την ίδια ιδιότητα που εγώ χρέωνα για όλα τα δεινά μου, σαν ειρωνεία του Θεού στο πρόσωπο μου, να ακυρώσει όλα τα "δεν". Εγώ λοιπόν μάνα, γυναίκα, κόρη παπά, σαν ερωμένη παπά μέσα σε μια νύχτα πάτησα και τις δέκα εντολές. Θεός μου έγινε και του το φώναξα. Σαν είδωλο λάτρεψα το σώμα του και το προσκύνησα. Ούτε τι μέρα ήταν λογάριασα, ούτε γονείς, ούτε συζύγους. Τον επιθύμησα με όλο μου το είναι και ας άνηκε αλλού και τον "έκλεψα" φονεύοντας μια για πάντα τον εαυτό μου!

Και ήταν η φωτιά τεράστια και έβγαζε καπνούς που από χιλιόμετρα μπορούσες να τους δεις. Και όσο σπίθα, τη σπίθα καιγόντουσαν όλα, τόσο εγώ χαμογελούσα χορεύοντας γύρω από την φωτιά. Στα μισά της ζωής μου τα έκαψα όλα. Και ακόμα και η αιτία που με έσπρωξε να βάλω την φωτιά, κάηκε και αυτή αφήνοντας πίσω μόνο στάχτες....

Δεν μου έμεινε έτσι τίποτα, ούτε αυτά που μισούσα, ούτε αυτά που αγαπούσα, μόνο μουτζούρα που βάφει και σημαδεύει και φυσικά τα χάπια, οι καλύτεροι μου φίλοι.

Χρόνια τώρα περνάνε και το μόνο που κάνουν είναι να ανοίγουν αυλάκια στο πρόσωπο μου και τα χέρια μου. Και εγώ σημαδεμένη, κάθομαι και κοιτάζω το ρολόι του τοίχου περιμένοντας τον λεπτοδείκτη να ξεκινήσει, αλλά δεν μου κάνει το χατήρι. Κάνει κρύο και είμαι μόνη μου. Έπαψα από καιρό να είμαι κόρη παπά. Έφυγε από τη ζωή αφού πρώτα με απαρνήθηκε για πάντα. Έπαψα να είμαι γυναίκα παπά και εκείνος έφυγε χωρίς να πει τίποτα. Έπαψα να είμαι μάνα παπά. Αυτός έφυγε όσο πιο μακρυά μπορούσε για να μην μουτζουρωθεί και εκείνος από τις στάχτες μου. Όσο για το ερωμένη παπά... Αυτόν τον έδιωξαν οι άλλοι, οι τύψεις, ο Θεός του.Πλέον είμαι απλά η Κασσιανή που γεννήθηκε μια Μεγάλη Τρίτη πριν από 70 χρόνια, που η ζωή της ολόκληρη μια μεγάλη εβδομάδα ήταν και που ενώ νόμισε ότι βρήκε την Ανάσταση, ακόμα την περιμένει κλεισμένη παρέα με τα χάπια, τους καλύτερους της φίλους.

Σήμερα έχω γενέθλια. Ναι τα γενέθλια μου πάντα μεγάλη Τρίτη τα γιορτάζω χωρίς να λογαριάζω ημερομηνίες. Σήμερα θα ακουστεί το τροπάριο της άλλης Κασσιανής εκείνης που έγραφε  :

Αλίμονο σε μένα, γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι, η μανία της ασωτίας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων, εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας. Λύγισε στ' αναστενάγματα της καρδιάς μου, εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γη.

Κουράστηκα να περιμένω μέσα στις στάχτες. Παίρνω λοιπόν μια χούφτα από τους φίλους μου και έρχομαι. Περίμενε με.....Έρχομαι σε Σένα, που χωρίς να το θες, όρισες την ζωή μου, να ορίσεις πλέον και το μετά. Έρχομαι, δεν αργώ και ας γίνει το θέλημα σου. Σχεδόν πάντα έτσι δεν γινόταν άλλωστε; 

υγ: Το ξέρω πως έχω χαθεί....έχω τους λόγους μου όμως και είναι για καλό....Αυτό το διήγημα το έγραψα πέρσι σαν σήμερα και απλά το θυμήθηκα και είπα να το δημοσιεύσω.... Καλό Πάσχα εύχομαι σε όλους :)  

Girls just wanna have fun!

Με τα κορίτσια γνωριζόμασταν από την εποχή που το κοκοράκι στο μαλλί τα all stars και ο Jon Bon Jovi ήταν οι Θεοί κάθε γυναίκας που σεβόταν τον εαυτό της. Στα χρόνια που ακολούθησαν μαζί τους έκανα αυτούς του μαραθώνιους συζητήσεων που τους ποτίζεις με άπειρη βότκα λεμόνι και μπόλικα δάκρυα και που πάντα γύριζαν γύρω από το αντίθετο φύλο και την εξιχνίαση του μυστηρίου της συμπεριφοράς του. Τις αγαπάω και ας λένε πως φιλία ανάμεσα στις γυναίκες δεν υπάρχει. Αστικοί μύθοι... αν υπάρχει γνησιότητα τότε μπορεί να υπάρξει φιλία ακόμα και ανάμεσα σε ένα σκύλο και μια γάτα πόσο μάλλον ανάμεσα σε τρεις γυναίκες. 

Πλέον διανύοντας την πρώτη δεκαετία των "άντα" η καθημερινότητα μας έκανε να χαθούμε. Πότε δεν μπορούσε η μία, πότε η άλλη πρέπει να πέρασαν και πέντε χρόνια από την τελευταία φορά που τις είχα δει. Φυσικά τα τηλέφωνα έπεφταν βροχή στο μεσοδιάστημα και μια σχετική ενημέρωση για τις εξελίξεις την είχαμε. Αλλά ακόμα και τα τηλεφωνήματα δεν έμοιαζαν με τα τηλεφωνήματα του παρελθόντος. Πιο σύντομα... πιο περιεκτικά.... πιο μαμαδίστικα...

Η χαρά μου λοιπόν που θα τις ξαναέβλεπα εκείνο το Σάββατο δεν χωρούσε σε λέξεις. Επιτέλους μια έξοδος από αυτές που τόσο μου είχαν λείψει. Μια καθαρά γυναικεία υπόθεση! 

Πρώτη στο μαγαζί μπήκε η Μαιρούλα και τρόμαξα να την γνωρίσω. Αν κρίνω από το ύφος της μάλλον και εκείνη το ίδιο. Το κοντό αγορίστικο μαλλί της είχε μακρύνει και είχε ξανθύνει μερικούς τόνους. Το σχεδόν ανύπαρκτο στήθος της για το οποίο στο παρελθόν είχαμε αναλώσει άπειρες ώρες ψυχολογικής υποστήριξης  φαινόταν αισθητά διαφορετικό και το στενό μπλουζάκι που φορούσε δεν άφηνε καμία αμφιβολία για την αλλαγή. Tα δε αθλητικά μποτάκια  που τόσο λάτρευε είχαν αντικατασταθεί από ένα ζευγάρι γόβες πάνω στο οποίο μετά δυσκολίας ισορροπούσε. 

Λίγο αργότερα μπήκε και η Γωγώ που αν και εμφανισιακά είχε μείνει περισσότερο πιστή στην πάλαι ποτέ εικόνα της  μόλις έκατσε αμέσως αντιλήφθηκα πως ο χρόνος και σε αυτήν μια αλλαγή την είχε φέρει. Όταν το πρώτο πράγμα που έβγαλε από την τσάντα της ήταν το κινητό της τηλέφωνο και όχι το πακέτο με τα τσιγάρα την μυρίστηκα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Όταν δε ο σερβιτόρος μας πήρε παραγγελία και ζήτησε μια μπύρα χωρίς αλκοόλ οι φόβοι μου είχαν επιβεβαιωθεί.

Στην επόμενη μισή ώρα κοιτούσα τις δύο γυναίκες απέναντι μου και απορούσα που στα κομμάτια είχαν πάει οι φίλες μου. Πότε η Μαιρούλα που έτρεχε στις διαδηλώσεις της ΚΝΕ έγινε μια νέα εκδοχή μαντάμ Σουσου Κατακουζηνού? Πότε η Γωγώ υπέρμαχος των καταχρήσεων και των απολαύσεων έγινε vegan και δεινή υποστηρίκτρια του αντικαπνιστικού αγώνα???  Μόνο την στιγμή που η Μαιρούλα έτρεξε πανικόβλητη στην τουαλέτα ακροβατώντας πάνω στις γόβες να αλλάξει τα επιθέματα θηλασμού και αρχίσαμε με τη Γωγώ να γελάμε συνωμοτικά, λύνοντας το μυστήριο αυτής της αλλαγής, μόνο τότε ένιωσα για δευτερόλεπτα την χημεία του παρελθόντος στην μύτη μου. 

Δύο ώρες μετά και μια μελαγχολία ένιωθα να με πλησιάζει απειλητικά. Λες και μας ήταν αδύνατο να συζητήσουμε οτιδήποτε άλλο που να μην περιλαμβάνει την λέξη παιδί μέσα στην πρόταση...Όταν δε με τρόπο προσπάθησα να τραβήξω την συζήτηση στα γκομενικά μπας και αλλάξει το κλίμα η λέξη παιδί αντικαταστάθηκε από την λέξη γκρίνια. Γκρίνια για τον ελεύθερο χρόνο που έμοιαζε να μικραίνει όσο εμείς μεγαλώναμε. Γκρίνια για εκείνους που δεν κατανοούσαν πως ακόμα και η Θεά Κάλι με τα τέσσερα χέρια θα τα είχε σηκώσει ψηλά με τόσο τρέξιμο και τόσες υποχρεώσεις. Γκρίνια για το "ένα αθόρυβο στα γρήγορα" μην μας πάρουν χαμπάρι. Γκρίνια ακόμα και για το οριστικά χαμένο τσαλάκωμα της ψυχής μετά από κάθε χωρισμό ενός μεγάλου έρωτα. Όλες μας το ξέραμε πως είχαμε αλλάξει απλά το να βλέπουμε η μια την άλλη ήταν σαν να υψωνόταν ένα τεράστιος καθρέφτης μπροστά μας. 

Η νοσταλγία δεν άργησε να μας πλακώσει και τις τρεις σαν χειμωνιάτικο πάπλωμα. Όχι δυστυχισμένες δεν ήμασταν...διαφορετικές και άυπνες ήμασταν. Ξαφνικά από τα ηχεία του μαγαζιού που τόση ώρα έπαιζαν χιτάκια της εποχής ακούστηκε η φωνή της Cyndi Lauper να τραγουδάει "Girls just wanna have fun" και αντανακλαστικά γυρίσαμε ταυτόχρονα προς το μέρος του DJ. Ένα παιδαρέλι μετά βίας είκοσι μας σήκωσε το ποτήρι με το ποτό του σαν αγωνιστικό χαιρετισμό.

"Μας πήραν χαμπάρι..."είπε η Γωγώ

"Καλέ αυτό αγέννητο πρέπει να ήταν τότε. Που σκατά το ξέρει το κομμάτι???" συμπλήρωσε η Μαιρούλα

"Ρε σεις ξέρετε πόσα πιτσιρίκια θα θελαν να ζήσουν τις εποχές που ζήσαμε εμείς???" τους είπα χαμογελώντας και ξαφνικά μπροστά μου είχα τις φίλες μου τις αγαπημένες, εκείνες που μαζί τους με τις βούρτσες στο χέρι χοροπηδούσαμε σαν τα κατσίκια τραγουδώντας αυτό το τραγούδι προσπαθώντας να μιμηθούμε την αλησμόνητη Cyndi. 

H πόρτα του μαγαζιού άνοιξε και μια παρέα από τρία κοριτσάκια γύρω στα 18 μπήκαν χαχανίζοντας. Όχι δυστυχισμένες δεν ήμασταν απλά μάλλον είχε έρθει η ώρα να δώσουμε τη σκυτάλη. Στην τελική δεν είχαμε διαπράξει και κανένα έγκλημα....Σύζυγοι , εργαζόμενες , μητέρες είχαμε γίνει αλλά πάντα θα παραμέναμε ακόμα και με τους νέους αυτούς ρόλους τρία κορίτσια που θέλουν απλά να περνάνε καλά!

Φεύγοντας υποσχεθήκαμε να συναντιόμαστε συχνότερα αν και ξέραμε πως δύσκολα θα τηρούσαμε αυτή την υπόσχεση.....

Σημασία τελικά δεν έχει αν αντικατέστησες τα all stars σου με ένα ζευγάρι γόβες manolo blahnik ούτε αν πλέον πίνεις το καφέ σου με στέβια και το ποτό σου χωρίς αλκοόλ. Σημασία έχει να μην κλαψουρίζεις πάνω από την χαμένη σου πρώτη νιότη και λίγη παρέα πάντα σε βοηθάει να το καταφέρεις. Διότι "Girls" όλων των ηλικιών είπαμε "we just wanna have fun" ;)