Και όμως είμαι ακόμα εδώ...

Το "εδώ" είναι τρόπος του λέγειν βασικά. Αν με το "εδώ" ορίσουμε τον ευρύτερο ιντερνετικό χώρο, τότε ναι, εδώ είμαι ακόμα. Απλά αποφάσισα να απατήσω λίγο το σπιτάκι μου μετακομίζοντας σε μια πιο συλλογική προσπάθεια. Και σου εξηγώ πάραυτα τι εννοώ.

Τόσα χρόνια (θα αρχίσω να κρύβω και τα χρόνια του blog σιγά σιγά ...) με έχεις φάει στη μάπα σε όλες τις δυνατές εκδοχές μου. Από κάρτες ξεκίνησα, για να καταλήξω στο πλέξιμο. Αν και άλλαξα όμως διάφορα "καλλιτεχνικά" πεδία μέσα σ' αυτά τα χρόνια, ένα πράγμα έμενε σταθερό... και αυτό ήταν η υπέρτατη αγάπη μου για το γράψιμο.

Δεν σου κρύβω πως ένιωθα ενοχές. Σαν να "εκμεταλευόμουν" λιγάκι την αρχική ταυτότητα του blog μου για να διαβάζεις και όλα όσα έγραφα. Γιαυτό πολλές φορές σκέφτηκα να φτιάξω δεύτερο blog που να αφορά καθαρά αυτή μου τη διαστροφή. Λίγο όμως που δεν είχα χρόνο , λίγο που αυτή είμαι (ένα μπλεγμένο πλάσμα μην τα ξαναλέμε), δεν το έκανα...

Μόλις λοιπόν μου δόθηκε η ευκαιρία να το μεταφέρω αυτό έξω από εδώ την άρπαξα. Μια ταλαντούχα γυναίκα οραματίστηκε μια σελίδα αφιερωμένη στο ερασιτεχνικό γράψιμο. Μάζεψε έτσι πολλές πετροβολημένες σαν εμένα και εγένετο το thebluez! Πρόκειται για μια πολύ προσεγμένη δουλειά που αν είσαι λάτρης του διαβάσματος αξίζει να δώσεις μια ευκαιρία. Είναι μεγάλη μου τιμή και χαρά να είμαι κομμάτι αυτού του εγχειρήματος και δεν σου κρύβω πως νιώθω κατενθουσιασμένη.

Η αλήθεια είναι πως εδώ και έναν χρόνο παλεύω συστηματικά με το μικρόβιο μου  και η διαδικασία δεν μου είναι καθόλου ευχάριστη μέχρι στιγμής. Το γνώριζα πως ο δρόμος από το ίντερνετ στο χαρτί δεν θα ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα, γιαυτό και δεν το είχα προσπαθήσει. Πέρσι όμως αποφάσισα πως μου το χρωστούσα να φάω τα μούτρα μου στην προσπάθεια αυτή, και ναι τα τρώω με φοβερή επιτυχία! Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω ποτέ να δω το όνομα μου τυπωμένο σ' ένα χάρτινο εξώφυλλο, ξέρω όμως πως θα πεθάνω προσπαθώντας.

Το thebluez ήρθε σαν ανάσα πάνω στη διαπίστωση, πως η τέχνη έχει γίνει με τον μανδύα της κρίσης, ένα καθαρό εμπόριο. Δεν θα κλαψουρίσω για κυκλώματα, συμφέροντα, γνωριμίες και άλλα τέτοια χαριτωμένα που σαν τοίχος υψώνονται συνεχώς μπροστά μου. Εγώ γράφω για μένα και μόνο για μένα και ας ακούγεται τρομερά εγωιστικό. Γράφω γιατί δεν έχω επιλογή να μην γράφω...Τόσο απλά...


Αν λοιπόν ανήκεις σε αυτούς που έρχεσαι και για να με διαβάζεις από εδώ και στο εξής θα με βρίσκεις και εδώ. (http://thebluez.gr/author/pucca/)

Και αν νομίζεις πως θα γλιτώσεις τόσο εύκολα από μένα πλανάσαι πλάνην οικτρά! Διότι φυσικά και συνεχίζω και πλέκω μανιωδώς και εκτός αυτού στο "σπίτι" που φιλοξενούμαι μπορώ να γράψω μόνο μικρής έκτασης κείμενα και εσύ ξέρεις καλύτερα απ' όλους πόσο "πολυλογού" είμαι ;) Οπότε μην σου κάνει εντύπωση αν επιστρέψω με καμία ιστορία σε συνέχειες από αυτές που γράφω και σου βγάζω την ψυχή κεφάλαιο κεφάλαιο.  

Σε ευχαριστώ λοιπόν αναγνώστη μου. Ναι, εσένα συγκεκριμένα, σε ευχαριστώ... Σε ευχαριστώ που έρχεσαι ξανά και ξανά και ας μην σε γνωρίζω προσωπικά. Που μπορεί να μην μου άφησες ποτέ κάποιο σχόλιο, αλλά που ξέρω πως με διαβάζεις. Αυτή η γνώση πως εσύ με διαβάζεις είναι και εκείνη που με κάνει να παλεύω να μπω στο χαρτί.   

Πλέκω και μπλέκω...

Η ζωή μου σε δύο ρήματα. Πλέκω και μπλέκω. Τόσο απλά...

Έπλεκα για την ακρίβεια πριν ακόμα πιάσω βελονάκι ή βελόνες. Αλλά δεν το ήξερα.

Έπλεκα με τις λέξεις όσο με θυμάμαι. Καλή , ανάποδη και η ίδια λέξη μπορούσε ταυτόχρονα να κάνει χιλιάδες πράγματα. Και έπλεκα με τις λέξεις ιστορίες πολύχρωμες. Τις έπλεκα με το κουβάρι του μυαλού μου. Και ήταν το κουβάρι τόσο μπλεγμένο, που με δυσκολία έβρισκα την άκρη. Ήταν και είναι όμως αστείρευτο. Δεν είναι ακριβό φίνο μερινό, δεν είναι ρουστίκ άλπακας, δεν είναι καν φτηνό ακρυλικό ή δροσερό βαμβακερό. Είναι όλα αυτά μαζί και σίγουρα πολύχρωμο. Τι κι αν φαντάζει λίγο μαύρο κάποιες φορές. Και σε κάθε ιστορία που έχω πλέξει όλα αυτά τα χρόνια, έχω αφήσει μέσα κομμάτια μου. Όπως τα άλλα μου πλεκτά, εκείνα από νήμα, έχουν την μυρωδιά μου, το DΝΑ μου, την κοσμική μου σκόνη  που φεύγει από τους πόρους των χεριών μου και εγκλωβίζεται ανάμεσα στις ίνες του νήματος, έτσι και οι ιστορίες μου.

Και όσο πλέκω τόσο μπλέκω... Μπλέκω σε δρόμους που δεν ξέρω που θα με βγάλουν. Και είναι αυτό το άγνωστο που με κάνει να χαμογελάω. Κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται σταθερές για να ζήσουν. Και κάποιοι χρειαζόμαστε απλά να ξέρουμε ότι υπάρχουν ακόμα στη ζωή μας δρόμοι άγνωστοι, δρόμοι απάτητοι, δρόμοι που διψάνε να κατακτηθούν! Αυτή ήταν και παραμένει η κινητήριος δύναμη μου. Το άγνωστο!

Το λέω συχνά και αυτοί που με αγαπάνε με μαλώνουν. Όλοι μας γεννιόμαστε με όπλα και αδυναμίες. Καμιά φορά τα ίδια τα όπλα σου είναι ταυτόχρονα και οι αδυναμίες σου αν δεν τα χρησιμοποιήσεις σωστά. Εμένα δυο όπλα μου έδωσε εκείνος που μοιράζει αρετές και ψεγάδια. 'Eνα ανήσυχο μυαλό και δύο νευρικά χέρια. Σε αυτά τα δύο σημεία επένδυσε πάνω μου αμελώντας όλα τα υπόλοιπα. Δεν έχω έτσι όμορφα μάτια, όμορφα πόδια, όμορφα μαλλιά. Έχω "όμορφο" μυαλό και "όμορφα" χέρια που φτιάχνουν αβίαστα "όμορφα" πράγματα. Και είναι τόσο υποκειμενικό αυτό το ρημάδι το "όμορφο", που στην αιώνια αναζήτηση του θα καώ. Γιατί είπαμε, το όπλο είναι ταυτόχρονα και η αχίλλειος πτέρνα. 

Πλέκω έτσι ασταμάτητα προσπαθώντας να ζεσταθώ και να ζεστάνω. Πλέκω και οι μέρες κυλάνε, τα χρόνια περνάνε και χάνομαι μέσα στο ρυθμό και τίποτα δεν μπορεί να με βλάψει. Με τις λέξεις μου και τα νήματα μου είμαι ειλικρινά ευτυχισμένη και ας μοιάζει ουτοπική και ανούσια σε άλλους η ευτυχία μου. Και ακόμα και το μπλέξιμο που συνεπάγεται το πλέξιμο εγώ το γουστάρω σαν τρελή. Με  έρωτα μοιάζει. Με καρδιογράφημα. Με σχοινί ακροβάτη. Και με ένα μαγικό τρόπο έρχεται το ένα πλέξιμο, εκείνο του μυαλού που σε σπρώχνει γλυκά προς την τρέλα και ισορροπεί με το άλλο, εκείνο των χεριών. Και εγώ εκεί ψηλά ακροβατώ με χάρη και δεν πέφτω! Και είναι τόσο όμορφη η θέα από ψηλά... Και ο φόβος χάνεται, σβήνει...

Μην βιαστείς λοιπόν να με βαφτίσεις εμμονική με ένα χόμπι. Για μένα είναι πολλά περισσότερα. Και αν δεν μπορείς να συμμεριστείς τα "πάθη" μου, άσε εμένα να πλέκω και να μπλέκω και προσπέρασε. Αν πάλι κατάφερα να σε ανεβάσω έστω και για λίγο στο σχοινί μου τότε μπορεί και να κατάλαβες πόσο όμορφα είναι εδώ επάνω. Μπορεί και να ένιωσες το αεράκι που χαϊδεύει τα μάγουλα μου.

Hacuna Matata...
Υγ1: μπλέντερ η πρώτη ανάρτηση του 2017, από το κακό στο χειρότερο το πάω
Υγ2: πάρε και μερικές πλεκτές ιστορίες, μην σε αφήσω παραπονεμένο πάλι αναγνώστη μου, μόνο με την ακατάσχετη λογοδιάρροια μου. Με έχει φάει το fb και το δόλιο μου το blog το τρώει η σκόνη...

Ένα αλλιώτικο δείπνο

Με απελπισία κοίταξε την στοίβα με τα ρούχα πάνω στο τραπέζι και με παράπονο έβαλε το ατμοσίδερο στην πρίζα αναθεματίζοντας για χιλιοστή φορά εκείνον που σκέφτηκε το σιδέρωμα. Από όλες τις οικιακές υποχρεώσεις της, αυτή την απεχθανόταν περισσότερο με διαφορά.  Και όσο περίμενε το σίδερο να ζεσταθεί, κρυφοκοίταξε λιγωμένα το βιβλίο δίπλα στην στοίβα που απρόθυμα λίγη ώρα νωρίτερα είχε αφήσει από τα χέρια της.

Πάντα διάβαζε, απλά η συχνότητα που διάβαζε ήταν λίγο παράδοξη. Μπορούσαν να περάσουν και μήνες χωρίς να ανοίξει βιβλίο, αλλά όταν σαν κύμα την χτυπούσε η ανάγκη να διαβάσει, γινόταν εμμονική. Θυσίαζε πολύτιμες ώρες ύπνου, ξεχνούσε βασικές υποχρεώσεις και για μέρες θαλασσοδερνόταν στα κύματα των σελίδων σαν ψαροκάικο. Και άντε τώρα μέσα σε μια τέτοια φουρτούνα να καταφέρεις να σιδερώσεις με προθυμία. Ένα μήνα τώρα το ένα βιβλίο τελείωνε, το επόμενο ξεκινούσε και αν και ήξερε από το παρελθόν πως κρίση ήταν θα περνούσε, είχε αρχίσει να εξαντλείται.

Έβαλε πάνω στη σιδερώστρα την πρώτη μπλούζα και αφηρημένα ξεκίνησε να τη σιδερώνει ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο βιβλίο. Σαν πιάτο έτοιμο προς βρώση έμοιαζε έτσι ακουμπισμένο πάνω στο τραπέζι. Μα αυτό δεν ήταν άλλωστε τα βιβλία; Τροφή του νου και της ψυχής.... "Άραγε οι συγγραφείς που είχε διαβάσει μέσα στον τελευταίο μήνα αν ήταν πιάτα, τι πιάτα θα ήταν ;" αναρωτήθηκε. Γιαυτό το σιχαινόταν το σίδερο. Γιατί το μυαλό της πάντα το έσκαγε όσο διαρκούσε.

Ο Καζαντζάκης θα ήταν μουσακάς, αποφάσισε χωρίς πολλή σκέψη. Κυρίως πιάτο. Παραδοσιακός, πάντα διαχρονικός, γοητευτικός ακόμα και στους ξένους. Σε άλλους έπεφτε βαρύς και άλλοι δεν μπορούσαν να ζήσουν χωρίς να τον γεύονται τακτά. Και εκείνη λάτρευε τον μουσακά, χόρταινε από την πρώτη μπουκιά, τον θεωρούσε το πιο μεστό ελληνικό πιάτο, κάθε μπουκιά και μια άλλη εμπειρία, κάθε μπουκιά και μια έκπληξη. Ναι σίγουρα μουσακάς!

Και η Δημουλά; Η Δημουλά θα ήταν σίγουρα ένα φίνο ακριβό κόκκινο κρασί. Συνοδευτικό που συμπληρώνει το κυρίως, όπως η ποίηση την πεζογραφία. Γιατί ένα καλό φαΐ χωρίς το σωστό κρασί μοιάζει ανάπηρο. Ένα κρασί λοιπόν αινιγματικό, μεθυστικό, από εκείνα που σου ξυπνάνε μνήμες όταν τα πίνεις και δακρύζεις. Ναι σίγουρα κρασί...

Και ο Σουρούνης; Ο αγαπημένος της Σουρούνης; Κάτι πικάντικο. Μεζές! Ορεκτικό θα ήταν εκείνος.  Σίγουρα θα του άρεσε αν του το έλεγε. Λουκάνικα σπετσοφάι θα ήταν να τραβιέται το κρασί. Γιατί έτσι ήταν μαζί του. Πολλές φορές μόνο από το ορεκτικό είχε χορτάσει. Ναι σπετσοφάι θα ήταν.

Και ο Λειδαδίτης; Τι θα ήταν εκείνος; Σίγουρα κυρίως πιάτο. Κάτι οξύμωρο όμως γευστικά. Μοσχαράκι λεμονάτο θα ήταν, που τόσο αγαπούσε η ίδια!  Ξινό μεν αλλά απολαυστικό... Καθαρτικά απολαυστικό! Γιατί έτσι ένιωθε όσο τον διάβαζε. Κάθαρση και έκπληξη, πως λέξεις που εκείνη δεν χρησιμοποιούσε ποτέ, έμοιαζαν μαγικές όταν εκείνος τις μεταχειριζόταν. Σαν το λεμόνι ένα πράγμα, που μόνο του δύσκολα το τρως, αλλά που ένας σωστός μάγειρας μπορεί να σε κάνει να ζητάς και άλλο στο πιάτο σου! Ναι μοσχαράκι λεμονάτο!

Και εσύ Χιόνη μου που σήμερα σε γνώρισε; Εσύ άραγε τι θα ήσουν; Επιδόρπιο....Ναι επιδόρπιο. Όχι όμως κάτι λιγωτικό όπως γαλακτομπούρεκο. Ούτε όμως πάστα ή γλυκό του κουταλιού. Λουκουμάκι Συριανό θα ήσουν!  Από εκείνες τις μπουκίτσες με τα αμύγδαλα μέσα.  Γιατί έτσι ένιωθε μαζί σου. Μια γλύκα ένιωθε και μπουκίτσα, μπουκίτσα σε έτρωγε, ανάθεμα το σίδερο!  Και όταν πετύχαινε και τα αμυγδαλάκια μέσα στα γραφόμενα σου, γούρλωνε τα μάτια της έκπληκτη και τα υπογράμμιζε και ας κόντεψε μια δυο φορές "να σπάσει" δόντι. Χαλάλι σου!!!! "Ναι λουκουμάκι σίγουρα",  αναφώνησε και άρχισε να χοροπηδάει από τον πόνο γιατί η άκρη από την καυτή πλάκα ακούμπησε το δάχτυλο της.

Και όσο ικανοποιημένη με το μενού του αλλιώτικου αυτού δείπνου, άπλωνε ένα σεντόνι πάνω στην σιδερώστρα, τόλμησε να αναρωτηθεί "άραγε αν ποτέ κανένας με περιλάμβανε και εμένα σε ένα τέτοιο δείπνο, τι θα ήμουν εγώ;"  "Το φτηνό αναψυκτικό για την χώνεψη θα ήσουν αλαφροϊσκιωτη!!! Εύπεπτη, γευστικά προσωρινά ευχάριστη, μη απαραίτητη για ένα καλό δείπνο, και φυσικά χρήσιμη μέχρι το ανθρακικό να ξεθυμάνει!  Αυτό θα ήσουν ιερόσυλη που τόλμησες να παρομοιάσεις τον Καζαντζάκη με μουσακά και θες να μπεις και ανάμεσα τους στο τραπέζι!!!  Σιδέρωνε εκεί πέρα τρομάρα σου, που ούτε και αυτό δεν κάνεις σωστά!!!!! Και τράβα φτιάξε κανέναν κανονικό μουσακά που με την τρέλα σου πάλι νηστικούς θα τους αφήσεις!"  την μάλωσε η συνείδηση της και με χαμηλωμένο το κεφάλι, λυπημένη, συνέχισε να σιδερώνει χωρίς άλλες σκέψεις το πέμπτο σώβρακο μινιατούρα του γιου της. Γιαυτό το σιχαινόταν το σίδερο... Γιαυτό! _