Εκείνοι καπνογόνα...εγώ κάρτες!!!

Όχι αρνούμαι!!! Αρνούμαι να μου κλέψουν την έμπνευση μου είναι ίσως το μόνο που μου έχει απομείνει. Τις τελευταίες μέρες πέρασα απο άπειρες ψυχολογικές διακυμάνσεις όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι απο εσάς. Άρχικα ένοιωσα οργή και θυμό απο τις εικόνες που έβλεπα, μετά με έπιασε θλίψη και αγωνία για το τι θα ακολουθήσει στο μέλλον. Στην συνέχεια είπα να βάλω για λιγάκι το μυαλό μου στην "φορμόλη" μήπως και χαλαρώσω αλλά ξαναεκνευρίστηκα επειδή όποιο κανάλι και αν έβαζα στην τηλεόραση έπαιζε απο μια τούρκικη σειρά. Τηλεόραση δεν βλέπουμε πολύ είναι η αλήθεια συνήθως την έχουμε ανοιχτή στο αθόρυβο μέσα στο σπίτι αλλά μάλλον θα πρέπει να την κλείσω εντελώς. Τις προάλλες ο μικρός (που και εκείνος δεν βλέπει σχεδόν καθόλου όχι γιατί δεν του το επιτρέπουμε αλλά γιατί δεν του τραβάει το ενδιαφέρον) άρχισε να επαναλαμβάνει τούρκικες λέξεις που άκουσε σε κάποιο απο τα σήριαλ αυτά...περνάμε βλέπετε την φάση του "παπαγάλου". Δεν λέω χρήσιμες οι ξένες γλώσσες αλλά σε πρώτη φάση προτιμώ να μάθει ελληνικά και ιαπωνικά και ας μάθει αν θέλει τούρκικα αργότερα. Ξέφυγα όμως πάλι τελευταία το παθαίνω συχνά...Λίγο λοιπόν τα τελευταία γεγονότα, λίγο οι δουλειές του σπιτιού και οι υποχρεώσεις με έκαναν να πιάνω χαρτί και ψαλίδι και να στέκομαι σαν στήλη άλατος χαζεύοντας τα. Που όρεξη για δημιουργία...Ώσπου σήμερα ξεκινώντας να φτιάχνω κούτες για την μετακόμιση που θα γίνει μέσα στις επόμενες βδομάδες είπα να μαζέψω τα υλικά και τα εργαλεία μου που ίσως είναι τα λιγότερο αναγκαία. Μοιραία σύμπτωση εκείνη την ώρα το ραδιόφωνο επηρεασμένο και αυτό απο τις εξελίξεις έπαιζε το "Πότε θα κάνει ξαστερία" του Νίκου Ξυλούρη. Ε όχι είπα!!! Δεν θα τους κάνω το χατήρι να μαζέψω τα χαρτία μου και τα ψαλίδια μου, δεν θα τους κάνω το χατήρι να μου πάρουν την εμπνευσή μου, την ελπίδα μου το όνειρο μου. Όλα ξαναβγήκαν απο τα κουτία τους απλώθηκαν στο τραπέζι και έφτιαξα δύο καρτούλες απλές σαν εικόνα αλλά με μεγάλη αξία για μένα. Τελικά τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν είναι αναισθησία να φτιάχνεις διάφορα όταν τριγύρω σου συμβαίνουν τόσα. Τελευταία πάντα όταν έφτιαχνα κάτι ένοιωθα μέσα μου μια μικρή δόση ενοχής. Τις τελευταίες μέρες όμως που ένοιωσα την δημιουργικότητα μου να πιάνει πάτο επηρεασμένη απο όλα όσα έβλεπα διαπίστωσα πως είναι μεγάλο πράγμα να μπορείς να βλέπεις αυτές τις εικόνες και να μπορείς εσύ μετά να φτιάξεις κάτι όμορφο. Αυτό είναι μάλλον το αδιόρατο άγγιγμα της ελπίδας που τόσο πολύ κόπο κάνουν να μας την αφανίσουν. Όλοι εσείς λοιπόν μικροί μου καλλιτέχνες βρείτε την ελπίδα μέσα σας και κάντε την δημιουργία. Αφήστε εκείνους να μας πολεμούν με καπνογόνα, και μεσοπρόθεσμα προγράμματα και πιάστε ψαλίδια, κοπίδια , χαρτιά και ότι άλλο μπορείτε και δημιουργείστε! Στον πόλεμο ο καθένας πάει με τα όπλα του και τα δικά μας όπλα μπορεί να μην πληγώνουν αλλά ομορφαίνουν τον κόσμο και χαρίζουν ελπίδα. Δεν ξέρω ίσως όλα όσα έγραψα να ακούγονται ρομαντικές αρλούμπες αλλά ακόμα και έτσι δεν με νοιάζει καθόλου. Τι κι αν οι ρομαντικοί είμαστε είδος που απειλείται περισσότερο και απο τις καρέτα - καρέτα εμείς πάντα θα υπάρχουμε ακόμα και αν ενοχλούμε!!!






Καλό βραδυ σε όλους

Μαμά ουάου!!!!

Σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια ιστοριούλα απο τη ζωή μου σχετική πάντα με τις χειροτεχνίες. Όταν πρωτοαγόρασα το μηχάνηματάκι μου όπως ίσως θα θυμάστε είχα μεγάλο πρόβλημα να το χρησιμοποιήσω επειδή ο παρά κάτι μήνες 2 ετών γίος μου ήθελε σαν τρελός να πατήσει όλα τα κουμπάκια που έχει το μηχάνημα...Ύστερα απο ένα σχόλιο της Ελευθερίας αποφάσισα να βγάλω το μήχανημα να πάρω τον μικρό αγκαλία και να προσπαθήσω να φτιάξω κάτι μαζί του. Του έλεγα λοιπόν Δημητράκη έλα να πατήσουμε αυτό το κουμπάκι και να δείς που το μηχάνημα θα μας κόψει μια πεταλουδίτσα. Πράγματι ο μικρός πατούσε το κουμπί που του έλεγα και περίμενε με αγωνία να δεί τι θα γίνει. Μόλις τελειώνε το μηχάνημα έβγαζα το χαρτί και καθώς το τραβούσα έβλεπε τη πεταλούδα να μένει πάνω στην επιφάνεια κοπής με τα μάτια γουρλωμένα. Του έλεγα λοιπόν και εγώ με χαρά είδες "ουάου" το μηχάνημα κάνει μαγικά. Το επαναλάβαμε πολλές φορές και κάθε φορά αναφωνούσαμε μάνα και γιός "ουάου" μόλις το μηχάνημα τελείωνε. Περάσαν κάμποσες μέρες και ένα βράδυ που κοιμόταν έφτιαξα μια καρτούλα με εκείνες τις πεταλόύδες που είχαμε κόψει και για να στεγνώσει την έβαλα πάνω στην βιβλιοθήκη. Το επόμενο πρωί όταν ξύπνησε και είδε την κάρτα αναφώνησε χαρούμενος "μαμά ουάου"! Έκτοτε όποτε βλέπει μια δημιουργία μου και τον ρωτήσεις Δημητράκη τι είναι αυτό αυτός απαντάει με απόλυτη φυσικότητα "μαμά ουάου". Και επειδή τα παιδιά έχουν την ικανότητα να εξελίσσουν απίστευτα ότι μαθαίνουν το κέντημα που φτιάχνει η μαμά μου αυτές τις μέρες ονομάστηκε απο τον Δημητράκη "γιαγιά ουάου". Στη δική του γλώσσα λοιπόν το "ουάου" μάλλον σημαίνει χειροποιήτο χαχα. Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο "ουάου" μπορεί να είναι για τους άλλους αυτά που φτιάχνω το μόνο σίγουρο είναι πως για τον Δημητράκη είναι "μαμά ουάου" και κάθε φορά που φτιάχνω κάτι του το δείχνω για να ακούσω αυτό το "μαμα ουάου" και να πάρω την απόλυτη ικανοποιήση.

Και για να μην σας αφήσω μόνο με πολυλογίες σας βάζω μια καρτούλα που έφτιαξα για την πρόκληση στις 20 Ιουνίου του Get Creative. Σε αυτή την πρόκληση έπρεπε να ακολουθήσουμε το παρακάτω sketch της Αναστασίας.

Έφτιαξα έτσι μια "μαμά ουάου" καρτούλα όνομα και πράγμα μιας και έβαλα και μια πουκαρινούλα πάνω έτσι για να την κάνω και λίγο πιο προσωπική. Αυτές τις σφραγγιδούλες με τις μικρές γιαπωνεζούλες τις είχα αγοράσει γιατί θα μπορούσα να τις χρησιμοποιήσω και σαν σήμα κατατεθέν χαχα.

Καλή εβδομάδα σε όλους!

βρουμ βρουμ.....

Ένα καινούριο "τουτού" μπήκε στην οικογένεια αυτές τις μέρες :D. Δεν θα μπορούσα επομένως να μην φτιάξω ένα γουράκι για να το δωρίσω στον χαρούμενο ιδιοκτήτη του. Όπως θα καταλάβατε ο ιδιοκτήτης είναι γυναίκα γιαυτό και αποφάσισα να το κάνω όσο πιο κοριτσίστικο γίνεται. Μου παραβγήκε ροζ η αλήθεια είναι αλλά επειδή το έφτιαξα τελευταία στιγμή προσπάθησα να χρησιμοποιήσω ότι είχα σπίτι. Το αυτοκινητάκι είναι απο φύλλο αλουμινίου που το έκοψα με το ψαλιδάκι μου. Φυσικά έφτιαξα και ένα τσαντάκι για συσκευασία δώρου. Μαρινάκι μου εύχομαι να είναι πάντα καλοτάξιδο και οικονομικό στα καύσιμα χιχι.

υγ1: Τελικά το cricut δεν κόβει αλουμίνιο ακόμα και με την λεπίδα βαθειάς κοπής....θα μου πείτε πολλά ζητάς απο ένα μηχανηματάκι σε λίγο θα θες να σου κάνει και μασάζ. Ευτυχώς που δεν το κατέστρεψα με τις δοκιμές μου...
υγ2: Ξέρατε πως τα φύλλα αλουμινίου μπορούν να γίνουν ανάγλυφα το ίδιο εύκολα με το χαρτί? Αν έχετε τα εργαλεία δοκιμάστε το, το αποτέλεσμα είναι πανέμορφο χωρίς να βάζετε σε κίνδυνο ούτε το μηχάνημα ούτε τις μήτρες σας. Όπως καταλάβατε περνάω φάση πειραματισμών και είπα να μοιραστώ μαζί σας τα συμπεράσματα μου. Αφού αρχίζω να νοιώθω λίγο σαν Craft-MythBuster...